حال و احوال یاران همدردی (12)

[scarface]

بله آقای اسکار فیس مسائلی مطرح هست ولی توانایی ها و داشته های خودتون رو دست کم نگیرین ... آدمای زیادی هستن که به داشتن موقعیت شما راضین. با حداقل ها حداکثر زیبایی رو به نمایش بذارین.
تو تاپیک هنر من یه عکس هست از گردنبندی که تنها با ضایعات بطری های پلاستیکی درست شده و یک پیج بزرگ با فالورهای میلیونی هست که با اشیای دور ریختنی که هر روز باهش سر و کار داریم کارای زیادی انجام میدن.

یخورده باید از پوسته ی نمیتونم و نمیشه و فایده نداره و ... خارج بشیم. شاید یجورایی شعاری بنظر بیاد اما امکان داره.
من چند روز پیش در جریان ازدواج دو، سه تا زوج بودم که دو تاشون حدود ۲۵ سال سن داشتن. آقا صبح ها جایی مشغول بکار بودن و بقیه وقتشونم با کار تو آژانس میگذروند و خانمشم خونه دار بود. واقعا با یه زندگی حداقلی تو یه خونه خیلی کوچیک یه جای دور شروع کردن. پول و ارث و میراثیم در کار نبود...
ولی الان مثلا یه آقا هست میبینین پول تو بانکش اندازه پول پیش یه خونس، ماشین زیر پاش کلی ارزش داره، تو یه شرکت یا اداره مشغول بکار هست و حقوق میگیره، چهار ستون بدنش سالمه... میگه نه شرایط بده من زن نمیگیرم.

این نه گفتنه بخاطر شرایط امروز نیست ( نه که شرایط بی تأثیر باشه برعکس الان شاید خیلی ها مشکل داشته باشن ) ، بخاطر اون مدار اشتباهی هست که توش اسیر شده و نمیتونه ازش خارج بشه و تا زندست دور خودش میگرده...
مشکلات همیشه هستن و حتی ممکنه بدتر هم بشه، اما عمر آدم کفاف نمیده یا از اول شروع نمیشه ... انسان باید اراده کنه از یک جایی به بعد تغییراتی رو انجام بده.

خودشو باید بندازه تو جریان رودخانه... باید حرکت کنه و از حرکت و تغییر و تحول نترسه.

بحث در این مورد زیاد هست و مجال کم. شما هم البته مسائلی رو اشاره میکنین که برخیش مشکلات نسل جوان هست.
انشالله روزهای خوبی منتظر شما باشه، موفق باشین

یادش بخیر قدیما گل آقا یه کاریکاتور چاپ کرد که توش دولت اومده بود وضعیت اقتصادی مردم رو بررسی بکنه. مامور اومده بود خونه زندگی طرف رو جمع زده بود دیده بود یه خونه 10 تومنی پایین شهر داره، یه ماشین 2 تومنی و .... آخرش دیده بود مثلا 20 میلیون سرمایه داره. ماموره به دستیارش گفت بنویس میلیونر فقیر :) اون کاریکاتور در واقع اوضاع احوال 20-30 سال بعدمون رو داشت نشون میداد. آره الان خیلیا ظاهرا خیلی چیزا دارن ولی تو اقتصادی که همه چیز به مویی بنده، از کجا معلوم فردا همون یذره رو داشته باشه.


امیدوارم اون زوج ها خوشبخت بشن ولی کم هم ندیدم زوج هایی که هر سال مجبور بودن برن دو محله پایین تر اجاره کنن. در نهایتم درامدشون کفاف اجاره خونه رو نداد و اثاثیه شون رو بردن خونه پدر مادراشون. اون زندگی زندگی میشه دیگه؟


اگه قابل بدونین من هم کف همین جامعه دارم زندگی میکنم، از شاگرد صافکاری کار کردم تا فروش لباس عروس و لوازم برقی ماشین سنگین و مجوز اقامت اتباع خارجی و ترجمه و .... همه ی اینا در کنار کار تخصصی خودم. پز نمیدم میخوام بدونین انعطاف به اندازه کافی داشتم و دارم ولی دیگه کار از این حرفا گذشته.

یخورده باید از پوسته ی نمیتونم و نمیشه و فایده نداره و ... خارج بشیم. شاید یجورایی شعاری بنظر بیاد اما امکان داره.

یه بالانسی باید باشه بین سختی ها و آسونیهای زندگی. من جوون میام میشینم حساب میکنم ماهی انقدر پس انداز کنم 88 سال دیگه میتونم یه واحد آپارتمان فسقلی بخرم :| خوب من الان از پوسته ی نمیتونم خارج بشم یا داخلش بمونم؟ دیگه مصیبت هم یه حدی و یه لیمیتی باید داشته باشه. چرا باید اوضاع به این حد از تخیل برسه که من نوعی مجبور بشم انقدر استانداردامو بیارم پایین و برم بیابونای دارغوزآباد و تازه یه فسقل جا رو "اجاره" کنم؟!؟ مردم دیگه به هرچیزی دارن چنگ می زنن بلکه خودشونو از این ورطه نجات بدن. یه روز دلار، یه روز سکه، یه روز بورس، یه روز بازاریابی شبکه ای، یه روز کوفت، یه روز زهرمار! ولی هرچی بیشتر دست و پا میزنن فقط دارن بیشتر فرو میرن. آره بعضی ها هم بودن که با ایده های بکر و خوبی که داشتن به خیلی جاها رسیدن ولی به قدری تعدادشون کمه که جزو استثنائات حساب میشن. ما داریم در مورد عامه ی مردم صحبت میکنیم.


ببین از جوجه رنگی به کجا رسیدیم