حق من شاد زیستنه...ولی با هیچی. صرفا چون وجود دارم باید کافی بود برای شاد زیستنم....باید به هیچی نیاز نمیداشتم تا معنی دوست داشتن خودمو بدم... اگر یه موقع گفتم فلان چیز شادم می‌کنه، محکوم میشدم....

همینجا یه سری به تاپیکام بزنی میبینی من جزو مراجعینی بودم که راه حل درمانی برام، ممنوعیت هر خواستنی بود و هر چیزی رو خواستن مجرمانه بود و محکوم میشد.