سلام دوستان عزیز،

بنده خانمی ۳۴ساله و حدود نه ساله که ازداوج کردم و‌همسرم ۳۷سن دارن و‌زندگیم فراز و فرود داشته ولی شکر خدا توی این برهه زمانی شرایط تقریبا ستیبل شده واز لحاظ اقتصادی و روابط بین همسری در نقطه ای قرار داریم که به قول خانم پاییزه با آوردن فرزند میتونیم نسبت به بقیه کمی کمتر گند بزنیم.حدود یکسالی هست که میخوام با خودم سنگامو وابکنم و موضع خودم رو برای داشتن فرزند روشن کنم ولی صادقانه حس میکنم قلبا و روحا نیاز به داشتن فرزند رو‌در‌اون حد درخودم نمیدونم گه تصمیم بگیرم موجود بی گناهی روبه این دنیا بیارم ولی از طرفی دلایل کافی هم برای صرف نظرکردن ازش ندارم ونکته ای دیگری که باید عرض کنم اینه که من در‌خارج از ایران زندگی میکنم و تنهایی و غربت قطعا در این دو دلی بی تاثیر نبوده و از طرف دیگه قصدم ادامه تحصیله و اگر امسال امتحان ورودی رو‌قبول بشم سال اینده سر کلاس میرم ،نمیدونم با این شرایط هم قصد ادامه تحصیل هم فرزند آوردن با فرض داشتن دلایل قوی برای اقدام به بارداری کار صحیحی هست و‌میشه مدیریت زمانی و انرژی لازم رو‌داشت برای پیشبرد هردوش یا نه،نکات زیادی در ذهنم هست ولی نمیدونم چجوری مطرح کنم چون عموما نویسنده خوبی نیستم ولی اگر سوال بپرسید شاید با پرسش و پاسخ به نقاط روشنی برسم و بتونم تصمیم معقولی بگیرم.