ببینید عزیزم اینکه پدرتون میگه کی وسیله منو برداشته، به شخص خاصی اشاره نکرده و شما هم سخنگوی خانواده نیستین. جز اینکه روشن بگین من اطلاعی ندارم و وارد اتاقتون بشین.
همین توقف در محل، دخالت در بحث ها و توضیحات غیر ضروری خودش یکی از عواملی هست که میتونه باعث تشدید احساسات ناخوشایند در شما بشه.
حتی اگر ایشان اشاره کنن تو برداشتی ، باز هم با یک توضیح کوتاه و شفاف میتونین تمومش کنین. چند وقت پیش اینجا دوستی تقریبا همین مشکل رو داشتن و وقتی بررسی بیشتری کردیم متوجه شدیم ایشون خودش باعث شعله ور شدن بحث ها و بروز دعوا میشه و در نهایت هم خودش و اطرافیانش احساسات ناخوشایندی رو تجربه میکنن.
اگر در منزل شما پدرتون رفتارش با مادرتون درست نیست، اون مشکل بر میگرده به والدین شما و خودشون باید راه حل مناسب رو پیدا کنن. البته این بمعنی بی توجهی به والدین نیست، شما در جایگاه خودتون باید نسبت به هر دو توجه داشته باشین و اون محبت و عشقی که دارین رو در جایگاه فرزند به سمت اونها گسیل کنین. سپس میتونین با بوجود آوردن یک فضای صمیمی اونها رو به کمک گرفتن از یک مشاور خانواده دعوت کنین. اگر میبینین رفتارشون مثلا با برادرتون درست نیست، میتونین برادرتون رو مشاوره های مفید بدین و با محبت کمکش کنین از این مسائل عبور کنه.
اما در خصوص شما منظورتون از اینکه من در مورد مشکلم آگاه هستم چی هست؟ میتونین این آگاهی رو توضیح بدین؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)