حال و احوال یاران همدردی (12)

[لاله123]

با سلام و تشکر
امیدوارم کسی از دست من ناراحت نشه ولی با عرض معذرت من اینجور داستانها رو نمی تونم بپذیرم مامعتقدیم معجزات مخصوص پیامبران هست اینکه کسی از قبر بیاد بیرون و اعتراف کنه معجزه است که

درسته معجزه برای پیامبران هست . این توانایی برای امامان به اسم کرامت مطرح میشن . ( مثل همون معجره ) مثلا اگه به تاریخ مراجعه کنیم می بینیم ائمه چشم های نابینا را شفا میدادند .یعنی خدا تمام علم شفای چشم را به امام داد و امام هم به مردم .ابن منافاتی با قرآن نداره . هر کی بندگی خدا را کنه به درجات بالایی میرسه که عموم مردم از اون آگاه نیستن . زنده کردن و شفای چشم و ..هم برای این اشخاص شدنی هست .
تو خیلی از چیزها علم انسان هنوز رشد نکرده مثلا انسانها بُعد زمان دارن که بشر بهش نرسیده . یعنی انسان می تونه با کسری از ثانیه به تمام کهکشان ها بره . پیامبر ص هم وقتی معراج رفت با این علم خدا رفت . نه تنها پیامبر ص ، بلکه تمام انسانهایی که بندگی خدا را کنن به این علم میرسن .
در حديث قدسى آمده: إنّ للَّه عبادا أطاعوه فيما أراد فأطاعهم فيما أرادوا، يقولون للشي‏ء كن فيكون.
براى خداوند بندگانى هستند كه اطاعت از اراده خداوند مىیكنند و در قبال اين عمل به هر چه كه آنها اراده كنند از آنها اطاعت مىیكنند و به هر شى‏ء بگويند باش، میى‏شود.
برای همین می بینیم شیخ رجب علی خیاط علم طی الارض داشت در حالی که پیامبر و امام هم نبود .


ابوبصیر یکی از شاگردان برجسته امام باقر(ع) که از هر دو چشم نابینا بود، می گوید، به امام باقر(ع) عرض کردم: «آیا شما وارث رسول خدا(ص) هستید؟» فرمود: آری. عرض کردم: رسول خدا(ص) وارث همه انبیاء بود؟ آیا آنچه را آنان می دانستند، رسول خدا(ص) نیز می دانست؟ فرمود: آری. عرض کردم: «فأنتم تقدرون علی ان تحیوا الموتی، و تبرؤوا الاکمه و الابرص؟؛ پس شما می توانید مرده را زنده کنید و کور و بیمار مبتلا به پیسی را خوب نمایید؟» فرمود: آری. سپس به من فرمود: نزدیک بیا، نزدیک رفتم، دست مبارکش را بر صورت و چشم من کشید، خورشید، آسمان، زمین، خانه ها و هرچه را که در آنجا بود دیدم، سپس به من فرمود: «آیا دوست داری همین گونه بینا باشی، تا همچون سایر مردم در قیامت به حساب و کتاب الهی کشیده شوی، و یا (به حال اوّلت برگردی) و به طور خالص (و بی دغدغه) وارد بهشت شوی؟» عرض کردم می خواهم به همان حال قبل برگردم، دست مبارکش را بر صورتم کشید، دوباره نابینا شدم، این ماجرا را برای ابن عمیر(یکی از شاگردان ممتاز امام) نقل کردم، او گفت: «گواهی می دهم که حادثه (صدور کرامت از امام باقر) حق است، چنان که روز روشن است.»
7. اصول کافی، ج 1، ص 470.