با سلام و احترام
همانطور که خودتون متوجه شدید، بچه های ما به مرور که بزرگ می شوند، تاثیرپذیریشان از ما کمتر می شود. و بر اساس شکل گیری شخصیت و تربیتی که شده اند مستقل می شوند.
و البته احساسات آزارده شده شما به عنوان مادر طبیعی هست. و هر مادر دیگری جای شما بود حتما ناراحت می شد.
اما چه باید کرد؟
آنچه که وظیفه شما در مورد دخترتان هست. این است که بر اساس ارزشهای خود اقدامات موثری داشته باشید. این اقدامات گاهی فقط دلسوزانه راهنمایی کردن هست. و یا هر افدامی که احتمال اثر گذاری مثبت را دارد.
اما اگر احساساتان آزرده می شود یا دلتان می سوزد و سعی می کنید به هر قیمت او را هدایت کنید این اشتباه هست.
****مهمترین بخش وظیفه شما در قبال خودتون هست. به نظر می رسد شما توجه کافی به خودتون ندارید. با خودتون به اندازه کافی مهربون نیستید. یعنی به خودتون بیشتر آسیب می زنید تا دیگران.
برای این منظور پیشنهاد جدی دارم حتما به یک مشاور به صورت حضوری مراجعه کنید و سوای موضوع دخترتان، صرفا روی خودتون تمرکز کنید. اینکه با احساسات و هیجانات و درون خود بیشتر آشنا بشوید. و بتوانید به خودتون رسیدگی کنید. بتوانید حال خود را بهبود ببخشید.
قطعا به غیر از دخترتان، مسائل و موضوعات دیگر هم شما را آزار می دهد و شما روش صحیحی را در قبال خودتون پیش نمی گیرید.
شما در جلسات مشاوره حضوری نحوه پذیرش این نگرانی ها و احساسات و ... را تمرین خواهید کرد و برای آنچه برایتان ارزشمند هست اقدامات موثری را کشف خواهید کرد.








علاقه مندی ها (Bookmarks)