یک فقدان واقعی همچون پایان یافتن یک رابطه می تواند برای شما بسیار ویرانگر باشد. این مهر تأییدی است بر اینکه هر سمت که بروید باز هم نمی توانید رابطه ای باثبات پیدا کنید. ممکن است نسبت به آغاز یک رابطۀ جدید وسوسه شوید. بخشی از شما رابطه را می خواهد و بخش دیگرِ شما انتظار ترک‌شدن را می‌کشد. بخشی از شما نزدیک بودن را م ی‌خواهد و بخش دیگرِ شما عصبانی است. حتی پیش از اینکه اتفاقی مبنی بر جدایی رخ دهد. رابطۀ شما تازه آغاز شده، اما در عین حال احساس می کنید که فرد مقابل را از دست داده اید.
دوستان
اگر تلۀ ترک شدن شما شدت زیادی داشته باشد می تواند بر سایر روابط نزدیک شما مانند دوستی های نزدیکتان نیز اثر بگذارد. موارد مشابه نیز می تواند به روابط نزدیکی همچون روابط عاشقانه نیز راه پیدا کند، هرچند که ممکن است به همان اندازه شدید نباشد.
شما دیدگاهی اساسی دارید که دوستی ها را بی ثبات می بینید. نمی توانید روی ماندگاری آنها حساب کنید. افراد در زندگی شما می آیند و می روند. شما نسبت به هر چیزی که رابطۀ دوستانه شما را تهدید می کند، بیش از حد حساسیت نشان می دهید. این تهدید می تواند دور شدن شخص مقابل، جدایی، پاسخ ندادن شخص به تلفن ها و دعوت های شما، اختلافات یا دیدنِ علاقۀ شخص به فرد دیگری باشد.
لیندزی: «خیلی از دوستم والِری عصبانی هستم. روز دوشنبه با او تماس گرفتم و الآن چهارشنبه است و هنوز با من تماس نگرفته. قصد دارم با او
تماس بگیرم و به شدت مؤاخذه اش کنم. او حق ندارد با من این طور رفتار کند!»
تغییرِ تلۀ ترک شدن
قدم‌هایی که برای تغییر تلۀ ترک شدن باید پشت سر بگذارید:
تغییرِ ترک شدن:
1. ترک شدن دوران کودکی خود را درک کنید.
2. احساساتِ ترک شدن را در خود کنترل کنید. حساسیت بیش از اندازه خود را نسبت به از دست دادن افراد بشناسید، ترس های نا امید کنندۀ خود از تنها ماندن و نیازتان به حضور افراد را تشخیص دهید.
3. روابط گذشتۀ خود را مرور و الگوهای تکرار شونده را مشخص کنید. فهرستی از خطرات تلۀ ترک شدن تهیه کنید.
4. از افرادی که تعهدی ندارند، بی ثبات یا دمدمی مزاج هستند دوری کنید حتی با اینکه آنها جاذبۀ زیادی ایجاد می کنند.
5. هنگامی که فردِ باثبات و متعهد را یافتید، به او اعتماد کنید. باور کنید که برای همیشه در کنار شما خواهد ماند و شما را ترک نخواهد کرد.
6. در یک رابطۀ سالم، زیادی به فرد مقابل نچسبید، حسادت نکنید یا نسبت به جدایی های معمولی واکنش غیر معمولی نشان ندهید.
1. ترک‌شدن دوران کودکی را درک کنید
ابتدا باید بفهمید که آیا برای گسترش تله تان از نظر زیست شناختی مستعد هستید یا نه. آیا همیشه فردی احساسی بوده اید؟ آیا به عنوان یک کودک، نسبت به افرادی که دوستشان دارید احساس جدایی داشته اید؟ آیا مدرسه رفتن یا خوابیدن در خانۀ یک دوست برایتان سخت بوده است؟ آیا هنگامی که والدینتان خانه را ترک می کردند یا به سفری کوتاه مدت می رفتند، کاملاً ناراحت می شدید؟ آیا در مکان های جدید بیشتر از سایر بچه ها به مادرتان می چسبید؟ آیا همچنان برای مقابله با احساسات شدیدتان مشکل دارید؟
اگر به تعداد زیادی از این سؤالات پاسخ «مثبت» داده اید، احتمالاً می شود شما را با دارو درمان کرد. مراجعان بسیاری را دیده ایم که که به وسیلۀ دارو درمانی احساسات خود را کنترل کرده اند. اگر پزشک معالج دارید، برای استفاده از روش دارو درمانی با او صحبت کنید یا با یک روانپزشک قرار ملاقات بگذارید.
چه از نظر زیست شناختی مستعد باشید و چه نباشید، بایستی موقعیت هایی را که در دوران کودکی به تلۀ شما مرتبط هستند، بشناسید. در فرصتی مناسب و در آرامش، دوران کودکی خود را تصور کنید. وقتی چنین کاری را آغاز کردید، سعی نکنید افکارتان را به زور در جهتی خاص سوق دهید. اجازه دهید تصوراتتان بدون دستکاری بروز پیدا کنند.
بهترین زمان برای آغاز این کار زمانی است که در زندگیِ حالِ حاضرتان احساس ترک شدن می کنید. زمانی که اتفاقی رخ می دهد و احساس ترک شدن، شما را تحریک می کند، چشمان خود را ببندید و احساسی را که در گذشته داشته اید به خاطر آورید.
لیندزی: «زمانی که گِرِگ فکر جدایی اش را مطرح کرد، آن قدر ناراحت شدم که نمی توانستم در مورد مسئلۀ دیگری فکر کنم. با افراد دیگر و حتی در محل کارم نیز پرخاش می کردم. نمی توانم باور کنم که با من چنین کاری می‌دکند. بسیار عصبانی ام. مدام با او تماس می گیرم. دست خودم نیست. او هم کم کم از من عصبانی می شود، اما دست خودم نیست.»
معالج: چشمانت را ببند و گِرِگ را تصور کن. چه می بینی؟
لیندزی: «صورتش را می بینم که با حالتی تواَم با انزجار به من نگاه می کند. انگار که فکر می کند مثل بیچاره ها به او نیازمند شده ام.»
معالج: چه احساسی داری؟
لیندزی: «هم می‌خواهمش و هم از او متنفرم.»
معالج: زمانی را در گذشته تصور کن که حسی مشابه با حالا را داشتی.
لیندزی: «(مکث می کند). ملاقات با مادرم در بیمارستان را به خاطر می آورم. هشت سال سن دارم و پدرم مرا به ملاقات مادرم می برد. پدرم می گوید که مادرم به اشتباه تعداد زیادی قرص مصرف کرده، اما می دانم که یک جای کار می‌لنگد. وارد اتاق می شوم و مادرم را می بینم. بسیار از او متنفرم، اما در عین حال به شدت دلم می خواهد که به خانه برگردد.»
افکار خود را از طریق تصورات بین حال و گذشته به هم متصل کنید. سعی کنید سرآغاز احساسِ ترک شدنتان را پیدا کنید
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)