دوستان عزیز سلام.
من کتاب -در ستایش زندگی-نوشته مسیحا برزگر را پیشنهاد میکنم و به جای توضیح و نظر؛ قسمتی از کتاب را برایتان مینویسم:

{غمبار است دیدن این همه آدمی که در ترس و ناامنی وبی اعتمادی نسبت به توانائیهای خود زندگی میکنند.
آنها باور ندارند که میتوانند جانانه به استقبال مسئولیتهای خطیر زندگی بروند وفرصتهای طلایی را از دست ندهند.
آنها مدام فکر میکنند که یک جای کار میلنگد.آنها باور نمیکنند که میتوانند کسی بشوند که دوست دارند باشند.بنابراین همیشه در سطحی نازلتر از توانائیهای خود زندگی میکنند.آنها باور ندارند که :تل شقایق هست زندگی باید کرد.}

{انسان موجودی ست که میخندد.
گاوان وخران از خنده بی بهره اند......

خنده شفاست.خنده به عسل میماند.
خنده همچون نور تیرگیهای روح را میزداید وبصیرت میبخشد....

بگذار خنده هایت بجوشند وجاری شوند.خدا دوست دارد صدای خنده های تورا}