سلام
روزن جان
از اتفاقی که برای دوستت افتاده خیلی ناراحت شدم.
و از خوندن داستان زندگیت بیشتر ناراحت شدم.
شما خیلی مقاوم و صبورید. به خودتون افتخار کنید. منم به داشتن دوستی مثل شما افتخار می کنم.
راستش من چندان تجربه ای ندارم. به عنوان یک شخص سوم که از بعد دیگری به مشکلتون نگاه میکند، نظر میدم. امیدوارم بتوند بهتون کمک کند.
برای اینکه از این حالت روحی خارج بشید.
اول باید خودتون را ببخشید.
بعد باید پدر و مادرتون را ببخشید.
و بعد خونواده همسرتون را ببخشید.
خودتون را از این عذاب وجدان و این گذشته رها کنید. همه چیز را به دست خدا بسپورید و ذهنتون را فارغ و رها از این افکار کنید.
هر وقت این اضطراب و نگرانی و دلتنگی گشته اومدن سراغتون ، به خودتون بگید که
خداوند متعال همواره همراه من است. من همه را میبخشم (حتی خودم را) و آزاد و رها در همه چیز را به خدا میسپارم.
شاید به نظرتون خیلی آرمانی شد... اگر اعتقادی به حرف ها ندارید، ازتون خواهش میکنم بازم این جملات را تکرار کنید. باور کنید آرام می شید.
خیلی آرام ...
در مورد رابطه تون با خونواده هاتون زمان همه چیز را درست میکنه. شما سعی کنید همیشه احترامتون را حفظ کنید. فعلا فکر می کنم شرایط تون اجازه راه حل دیگری را نمیدهد.
به نظر من یک روز می رسد که خونواده شما و همسرتون متوجه اشتباهشون میشوند و به نظرم این زمان زیاد دور نیست.
در مورد شادی عزیز شما هر کاری که بتونید براش میکنید. پس این قدر به خودتون سخت نگیرید. ما هم براشون دعا می کنیم.
راستش سال گذشته یکی از دوستای منم رفته بودند تو کما... خیلی روزهای سختی بود. خدا را شکر بعد 5 ماه از کما بیرون اومدند. الان بعد یک سال با فیزیو تراپی می تونند راه برند....
امیدوارم شاد عزیز هم هر چه زودتر از کما بیرون بیایند. و سلامتیشون را به دست بیارند.
چیزی که مهمه این است که شفا دست دکترا نیست. دست اون قادر متعال است که خیلی مهربان است. انشاءالله که خودش شفاش را میده.
شما الان حس میکنید تکیه گاهتون را از دست دادید. یه کم دور و برتون را نگاه کنید. شما تکیه گاه بزرگتری دارید..
عزیزم شما الان غمخوار پدر و مادر شادی هستید.پس به خودتون این قدر فشار نیارید...
علاقه مندی ها (Bookmarks)