سلام و مرسی از همراهی صمیمانه تون .
بیایید همین اول شیوه های انتقاد کردن رو با شیوه های برخورد با انتقاد ( وقتی از ما انتقاد می شه ) از هم جدا کنیم. چون دو تا بحث کاملا مجزا هستند . به نظر من انعطاف پذیری بیشتر در برخورد با انتقاد به کار می یاد اما اون هم در جایگاه خودش .
من فکر می کنم برای اینکه انتقاد ما سازنده باشه، قبلش باید به طور کامل بهش فکر کنیم و به این مساله توجه کنیم که ایا نکته ای که به عنوان انتقاد در ذهن ماست آیا جایگاه انتقاد را دارد یا نه ؟ و یا صرفا یک تبادل نظر است ؟
ضمن اینکه معشوق همینجاست هم درست میگه . هرکس یه قلق خاص داره .
البته در هر صورت باید یک سری اصول رو مد نظر قرار داد .
شاید اگر انتقاد ما همراه با بیان احساساتمون باشه ، موثرتر باشه.
مثلا به جای اینکه بگیم :
- تو اصلا بلد نیستی درست رفتار کنی .
- نظر تو در این مورد درست نیست .
- این رنگ اصلا بهت نمی یاد .
- تو فقط بلدی شعار بدی .
- با تو نمیشه بحث کرد .
و ....
بگیم :
- این رفتار تو منو ناراحت می کنه .
- من قضاوت شما رو در خصوص این مساله نمی پسندم .
- اگر لباست این رنگی باشه ، من بیشتر خوشحال می شم .
- این شیوه حرف زدن تو باعث ناراحتی و عصبانیت من می شه .
- اگر آرومتر صحبت کنیم ، هر دومون آرامش بیشتری داریم و بهتر به نتیجه می رسیم .
و .....
وااای چقدر سخت بود جمله های بالا رو پیدا کردن . پیش خودتون بمونه اما فکر می کنم اصلا بلد نیستم انتقاد کنم .
نظر شما چیه ؟ شما چی فکر می کنید . اگر اینجوری دیگران رو نقد کنیم بهتر نیست ؟







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)