سلام دوستای گل و مهربونم، ممنونم از اینکه وقت می گذارید، پاسخ می دید و راهنمایی می کنید.
میدونید گاهی وقتا آرزو کردم کاش دیپلم بودم، حتی این باعث شد (وقتی دکتری قبول شدم نرفتم ...)، و خیلی وقتا دنیاله عیب تو خودم گشتم که قانع بشم ...اما باز نفهمیدم چه مشکلی دارم و تا کی باید صبر کنم تا ساخته بشم...
البته این تنها من نیستم خیلی دوستایه دیگم رو می شناسم که واقعا بی نظیرند ونه تنها چیزی کم ندارند.بلکه از خیلی ها سرند فقط تنها عبیشون تحصیلات و شغلشونه...
بالاخره کار من و خیلی از دخترای دیگه ، غبطه خوردن به زندگی و آرامش کسانیه که شاید هیچ کدوم از اون زحمت هایی که ما برا زندگیم کشیدیم رو نکشیدن و خیلی راحت به خیلی چیزا رسیدن گاهی اوقات می خوام فراموش کنم که یه زنم. اما باز نمی تونم.
و البته که من هیچ وقت واسه موقعیتم غرور نداشتم و اگه غروری بوده فقط و فقط واسه اینکه یه دختر بودم...
حالام خواهش می کنم دخترای ایرونی تا همسر ایده الشونو پیدا نکردن ادامه تحصیل ندن چون هرچی تحصیلاتشون بالاتر می ره از ازدواج دورتر می شن آخه مردای ایرونی زن تحصیل کرده نمی خوان...
بازم از همتون ممنون که وقت گذاشتین واسه من، دوست عزیزم که گفتی شاد باشم چشم تا حالا هم همین بوده و بازم از زندگیم لذت می برم خداروشکر همه چی فراهم فقط همین سوال رو از زندگی داشتم که کم کم می فهمم و راضیم به رضای خدا که بهترین رو واسه بنده هاش می خواد.
بازم استفاده می کنم از نظرات شما دوستان عزیز و محترم.