سلام
فکر نمی کردم این همه آدم مشکل من و داشته باشن!
قصه من شایدم ما!
دانشجو بودم.یه ترمه فارغ التحصیل شدم.سال آخر یه حس عجیبی نسبت به یکی از دوستام پیدا کردم که روز به روز داره بدتر میشه و او هم از من بدتر!خیلی بیشتر از اون چیزی که قابل تصوره دوستش دارم و حاضم همه زندگیمو بدم که او راحت و آروم باشه که متاسفانه نمیشه.تنها چیزی که آرومش میکنه بودن در کنار همدیگه است که اینم امکان پذیر نیست(چون من استان فارسیم و او شهرکردی)
یه جوری میشه گفت زندگیمون تعطیل شده!او داره ارشد میخونه!یعنی اسمش به دانشجوی ارشد ولی درس که نمیخونه و منم که قراره برای کنکور ارشد بخونم!دیگه زندگی برام بدون او مفهومی نداره.
سوال:این حس از نظر شرعی مشکل داره؟چی کا کنیم که بعدها پشیمون نشیم؟ممکنه برای زندگی آینده مون مشکلی پیش بیاد؟خواهش میکنم در صورت امکان جوابم رو بدید.
ممنونم