دلنوشته ( ویژه اهل قلم )

[سارا بانو]

وقتی در زیر قطرات زیبای باران قدم می زنم با خودم می اندیشم چه چیز مرا مفتون این همه زیبایی کرده است..

دلم می خواهد دستانم را انقدر بالا ببرم ..تا سر حد بلندترین درخت و از ان بالا میوه ای بچینم هدیه برای تمام انسان هایی که دوستشان دارم ..ولی هر بار دیدم هنوز زمان زیادی مانده است تا دستان جوان من به بالای درخت برسد..

درخت پیر و کهنسالی که صبورانه فشار های پای من بر تنه پیرش را تحمل می کند ولی باز هم استوار است و سر افراز...

بارها با خودم فکر می کردم اگر روزی قلم را از دستان جوان من بگیرند چه خواهد شد و امروز می دانم بی قلم نمی توانم فردای زیبایی برای دیگران خلق کنم.

بارها زیر باران راه رفتم و سرم را بدون ترس بسوی اسمانی که می گفتند او انجاست می گرفتم و زیر پایم برگ های زرد و قرمز و نارنجی را خرد می کردم به این تضاد فکر می کردم.
صورتم زیر نوازش باران بودم پاهایم بی رحمانه برگ های پیر را خرد می کردند و من ساده اندیشانه می پنداشتم چه روز زیباییست ...
غافل از اینکه پاهای من تمام کننده حضور طولانی برگ های درخت است..

ولی می خندیدم و ساده اندیشانه صورتم را بیشتر به سوی اسمان می گرفتم تا صدای ظلم پاهایم را نشنوم...

بارها با خودم فکر می کردم روزی که بتوانم فارغ از هر چیز بنویسم روز زیبایی است و امروز که فارغ از خیلی دغدغه ها هستم می بینم روز زیبایی نیست...

بارها تصمیم گرفتم همان قدر که باران را دوست دارم به خورشید عشق بورزم ولی هیچ زمان نتوانستم مستقیم به خورشید نگاه کنم..چشمان جوانم طاقت آن همه نور و روشنی را نداشت و من منصرف از دیدن ان ..
و خودم را راضی می کردم به سایه های افتاده بر روی زمین ...
به اینکه ابری روی آن را بپوشاند تا نورش کم شود و من بتوانم آن را ببینم غافل از اینکه آنچه می دیدم خورشید نبود...
هنوز نمی دانم انچه می دیدم چه بوده است....
نمی دانم روزی خواهم فهمید..

بارها تصمیم گرفتم دیگر سکوت کنم و بارها سکوتم را شکستم ولی عجیب هنوز بر زیر باران راه می روم..می گذارم باد به صورتم سیلی بزند و من غرق در سکوت دهشناکی می شوم که مدت هاست اشک آلود است..

وقتی باران تمام شد ..به رد پایم نگاه می کردم و هزاران برگ خشکیده و خرد شده می دیدم که یادم نمی آمد آیا من روزی آنها را خرد کرده ام...به چه جرمی؟به جرم صدای زیبای شکستنشان....

انسان ها گاهی ظالم اند ولی من نمی خواستم ظالم باشم...ظالم شدم....