غزاله ی عزیز،
از نظر من که هیچ دو انسانی نمی تونن همدیگر رو به طور کامل ارضا کنن.(در تمامی زمینه ها)
تو همین سایت، تعداد فوق العاده ای از این تفاوت در نیازها رو دیدی که در حد زیادش تبدیل می شه به احیانا خیانت یا جدایی.
اما در حد معمولش، اگر بعد از ازدواج خودمون رو فراموش نکنیم، یک سری نیازهامون ارضا نشده باقی می مونن و این طبیعی یه. هیچ دو نفری دقیقا عین هم نیستن.
یکی عاشق بحث های فلسفی یه، اون یکی نه.
یکی عاشق گردش، اون یکی نه.
یکی عاشق عاشق کارشه و بحث روی اون، اون یکی اصلا تو این رشته هیچ اطلاعاتی نداره.
و ......
تا اینجا طبیعیه.
حالا سوال اینه. با این نیازها (که ارضا نمی شن) باید چه کرد؟
چیزی که من توی جامعه زیاد می بینم اینه که اکثر زن ها این نیازهاشون رو (از قصد) فراموش می کنن.
و مردها سعی در ارضائش در گروه دوستان می کنن.
قسمت اول بحث مال این می شه که اصلا باید جواب داد به این نیازها یا نه.
قسمت دوم مال این می شه، که اگر قرار باشه جواب داد، آزادی در چه حده؟ (اولین پست من توی این تاپیک)
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)