اولین پست، آخرین پست ...

[روزن]

خانم سایه های ماه

پست اول:

اول سلام
بعدش دلم می خواد واقعا بدونم چرا توی این دور و زمونه مردم زبانشون و دلشون یکی نیست یعنی اول یه چیزی می گن و آدم را امیدوار می کنن و بعد یواش یواش می بینی که داره ازت سو استفاده می شه و به قولی هم که داده شده عمل نمی شه حالا می خواد محیط کار باشه یا هر جای دیگه که فکرش را بکنی اینقدر مایه می گذاری و سعی می کنی نسبت به صحبتی که کردی متعهد باشی و بعد می بینی که مدتی است که سرت یه کلاه گشادی رفته که خودت خبردار نشدی و خیلی وقته که دارن ازت سواری می گیرن ... نمی دونم با این وضعیت چکار می شه کرد ...
مثلا من خودم یه آقایی بهم پیشنهاد ازدواج داده اما الان بعد از دو ماه رفت و آمد که داشتیم به بهانه های مختلف طفره رفته این که دیگه جزئی ترین مسئله است ... یا مثلا رییس شرکت گفته که بعد 1 سال کار ارتقا سمت و غیره می ده که الان بعد از گذشت یکسال و اندی به هیچ کدومش عمل نکرد و اصلا از زیرش شانه خالی کرد و همینطور ممکنه هر کسی توی موارد مختلف دیده باشه که چطور این مسئله داره همه گیرمی شه یواش یواش فکرمی کنم که شاید ما هم باید مثل بقیه باشیم و دل و زبونمون یکی نباشه تا صدمه کمتری بخوریم
شما چی فکر می کنین

پست آخر:

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست
این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی
طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست


آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت
هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست


در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان
لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست


در دامن بحر خزر و ساحل گیلان
موجی است که در ساحل دریای عدن نیست


در پیکر گلهای دلاویز شمیران
عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست


آواره ام و خسته و سرگشته و حیران
هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست

آوارگی وخانه به دوشی چه بلاییست
دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست


من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست.

هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران
بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست.

پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران
لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست .

هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ
چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست


این کوه بلند است ولی نیست دماوند
این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست

این شهرعظیم است ولی شهرغریب است
این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست


دکتر خسرو فرشید ورد