نامه اي به همسر(دوستان لطفا نظر بدهيد)

[مي مي]

ممنونم عزيزم
صباي عزيزم بايد بگم مشکلات مطمئنا پيش خواهد آمد و مطمئنا هميشه نميشه شاد بود و همه چيز بر وفق مراد باشه،من دلم ميخواد مشکلات حل بشه نه اينکه اختلاف سليقه نداشته باشيم چون ميدونم محاله که بشه،مطئنم يه روز باز دلم ميگيره و باز ناراحت و پکر خواهم شد و اون موقع باز نياز به همدردي تون و راهنماييهاتون دارم ولي دلم ميخواد رفته رفته طوري بشه که اختلاف عقيده،سليقه و يا نظرامون به دعوا ختم نشه و کتک کاري و حرفهاي ناسزا به همرا نداشته باشه،زندگي زناشويي پر از سختيهاي جورواجوره و دلم ميخواد از هر جهت از شوهرم مطمئن باشم اون موقع سختيها برام قابل تحمل خواهد بود.من دارم تلاش ميکنم که فعلا 3 تا چيز تو همسرم کم رنگ بشه:1- بد عصباني شدنش که منجر به کتک کاري و فحشهاي ناسزا دادن ميشد.2- حساسيت بي مورد نسبت به بعضي چيزها.3- آگاه شدن به نيازهام و به قولي يه کم دست و دلبازي به خرج دادن براي من
و اما در مورد خوردم:1- زمان بوجود آمدن اختلاف سليقه تحمل داشته باشم نه خودم حرکت غير عادي بکنم و نه زمينه رو براي ايجاد دعوا فراهم کنم يعني در حين خونسرد بودن مانع عصبانيت همسرم بشم وتا دعوايي پيش نياد و دنبال فرصت مناسب براي گفتن نظر و عقيده ام باشم و جرات مند بودن رو با شيوه مناسب تو خودم تقويت کنم.
2- اگه انتظاري از همسرم دارم يا داشتم که برآورده نکرد دنبال شيوه صحيح بيانش باشم بدون اينکه پلهاي پشت سرم رو خراب کنم و همه کارايي که برام کرده ناديده بگيرم و به شيوه اي صحيح واضح و روشن انتظارم رو بگم.

واما:مهم ترين چيزي که دلم ميخواد حل بشه ،بعد از دعواست که حق رو به خودش نده و قهر نکنه و منتظر نشه تا فقط من براي آشتي جلو برم و منم شيوه مناسب رفتار رو تو اون موقع انجام بدم تا به اين عادات نکنه که با داد و بيداد ميتونه کاراش رو پيش ببره،و گذشت کردن و تحمل کردن رو کم کم بتونه ياد بگيره و تو رفتاراش به کار ببره و ياد بگيره که معذرت خواهي بکنه.
اميدوارم و از خدا ميخوام به حق اين ماه مبارکش کمکم کنه يا بهتره بگم به هممون کمک کنه،آمين....