دوست واقعیه من خدامه! همونی که همیشه عاشقش بودم و هستم؛ همیشه وقتی نگرانم, وقتی تنهام، وقتی احساس می کنم یه بغضی ته گلومه که باید خالی بشه، وقتی فکر می کنی که دیگه نفست بالا نمی یاد، مغزت قفل کرده و کسی رو نداری که بهش پناه ببری، خوب صدازدنش رو می شنوی، احساس می کنی که دوست داری باهاش حرف بزنی، ازش بخوای و چه خوب می تونه راهنماییت کنه و صدای قلب رو بشنوه و با عشق و منطق خودش سیرابت کنه!
کی، از این دوست بهتر دیده تا حالا؟![]()







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)