ناله ام به گوش کس نمیرسد!

[چشم بارانی]

سلام دوباره به همه ی دوستان گلم
واقعا شرمنده ی محبت همه ی شما شدم ... دست گلتون درد نکنه ... از صمیم دل به درگاه خداوند دعا می کنم که شاهد موفقیت و خوشبختی تک تک شما عزیزان باشم... همه کسانی که در این تاپیک منو شرمنده ی محبتشون کردن... و همه ی هم تالاری های گل ....
اما فرشته ی مهربان عزیز!
گفتی اعتماد بنفس و پشتکار... یه یاد یک خاطره از دوران لیسانس انداختید منو....ترم سه بودم... با بچه های کلاسمون هم حسابی مشکل داشتم و خلاصه به معنای واقعی کلمه ازشون فراری بودم...درسم هم بد نبود، معمولی بود....اما رتبه اول تا سوم کلاس نبودم... تا اینکه یه روز استاد سرکلاس یه مطلبی رو توضیح داد و بعد از اون یه سوال مطرح کرد.که کسی جز من نتونست جواب بده. یعنی بقیه در مورد جواب اون سوال یه نظر داشتند و من یه نظر دیگه. من با اینکه معذب و ناراحت بودم و نمیخواستم با بچه هامون هم کلام بشم، روی نظرم پافشاری می کردم و بقیه هم که با من مخالف بودن روی نظرشون پافشاری می کردن.استاد هم درحالیکه سکوت کرده بود به ما نگاه می کرد که با حرص در مورد جواب صحبت می کنیم .......و بعد در کمال آرامش نظر منو تایید کرد. بعد هم گفت اگه خانوم ...یعنی من همینطور به درس خوندنم ادامه بدم اگه ارشد قبول نشم جای تعجب داره!....استادمون تو دانشگاه آدم کله گنده ای به حساب می اومد ....هرچند وقتی اون حرف رو زد بعضی ها پوزخند زدند و حتی متلک هم پروندند.کلا تا آخر ترم خیلی منو تشویق کرد .خلاصه از اون ترم به بعد ما که خرکیف شده بودیم از همه زدیم بالا و شدیم شاگرد اول کلاس.... و همیشه این حرفش توی گوشم موند...
خلاصه تا می تونید ما رو تشویق کنید که به ما میسازه !
ما هم به بهانه ی تشکر از شما یه خورده قوانین تالار رو زیرپا گذاشتیم و زحمت انتقال افتاد به گردن دوستان گل.... بنده از همه شما متشکرم ... و از دور دست سارابانوی نازنین و فرشته ی مهربان عزیزم رو می بوسم...

یه نفر بانی پیدا بشه این آخرین پست ما رو انتقال بده....
التماس دعا از همه ی شما عزیزان دارم