ثمره زندگي

[aftabgardon]

سلام نازنينم:
به نظر من اينم از بدي هاي عقب انداختن بارداري است. به قول Baby بايد تصميم بگيري كه اصلا بچه ميخواي يا نه و اگر ميخواي بايد حواست به فاصله سني باشه. همه اين حرفها درسته اما وقتي اين همه تاخير داري ديگه حتي نمي توني راحت تصميم بگيري كه اصلا ميخواي بچه دار بشي يا نه! اصلا گاهي اصل موضوع رو ميبري زير سئوال و ميگي: چرا بايد بچه دار شد!!!
وقتي دونفري توي يه خونه زندگي ميكني كم كم به محيط آروم و بي سر و صدا عادت ميكني و گاهي از صداي بچه ها بدت مياد. اينها همون مشكلات دير تصميم گرفتنه كه ما دچارشيم! چرا تصميم گيري در اين مورد اينقدر مشكله...
تو چه تصميمي داري؟

[هستی]

سلام 'aftabgardon'
من رو هم به جرگه خودتون اضافه کنید. الان 34 سالمه و ما هم بچه نداریم و یه جورایی فعلا نمی خواهیم. البته من برای خودم دلیل دارم و فکر می کنم شاید صلاح خود بچه هم اینه ولی در عین حال به شدت نگران سن و سالم هستم.

اما وقتي اين همه تاخير داري ديگه حتي نمي توني راحت تصميم بگيري كه اصلا ميخواي بچه دار بشي يا نه! اصلا گاهي اصل موضوع رو ميبري زير سئوال و ميگي: چرا بايد بچه دار شد!!!

بنظرم شما ابتدا روی خودت کار کن و جوابهایی منطقی و راضی کننده برای این سوالها پیدا کن تا نهایتا نزد خودت به نتیجه قطعی برسی که دیدگاهت نسبت به داشتن فرزند چیست و اصلا چرا این دیدگاه را داری.
بعد از این مرحله اگر تصمیم به داشتن فرزند گرفتی، با جدیت و در عین حال مهربانی با همسرت بحث کن و چون با دلیل و بررسی به نتیجه قلبی رسیده ای می توانی پاسخها و استدلالهای منطقی در بحث با همسرت بیاوری.
و اگر دیدی حاضر به بحث رو در رو نیست تمام صحبتها و دلایلت را برایش بنویس و از او هم پاسخ منطقی بخواه که با استدلال او شما را قانع کند.
تا زمانی که شما با خودت بلاتکلیف هستی در واقع تصمیم گیری را به عهده همسرت می گذاری. اگر شما مصمم و آماده باشی تاثیر کلامت بسیار بیشتر خواهد بود و پاسخی درخور خواسته ات خواهی گرفت.