آیسان عزیز
آفرینشما خیلی خوب تونستی مواردی رو که عشق و محبت باعث تنگنا و محبوس بودنتون میکنه اشاره کنی و خودتون دقیقا فهمیدید که چه کارهائی نباید بکنید.
عموم زوجین با هم همینگونه اند. نگران نباشید اما باید این قبیل مسائل رو تعدیل کرد.
اینا مسائلی هستن که بعضی از زوجها تا چندین سال باهاشون دست و پنجه نرم می کنن و متاسفانه برخی اززندگیها با همین مسائل که خواستگاهشون عشقه ، از بین میره.
حالا که شما خیلی خوب به اونها پی بردین آروم آروم اینها رو از خودتون دور کنید.
مثلا از مهمونیهای نزدیک شروع کنید. شما حتما حتما می خواید برید خونه مامان و باباتون. شوهر محترم کار داره و نمی تونه با هاتون بیاد ، بگید پس من زودتر میرم و شما بعدا بیا (قید همیشه با هم رفتن به مهمونی رو بردارید)
گاهی اوقات که او دیر میاد شما غذاتون رو بخورید (این واقعی تره، راحت تره ) عشق نباید همراه با رودربایسی باشه.
گاهی با خواهر و مادر، دوست و فامیل برید خرید
گاهی به همسرتون اجازه بدید با دوستاش ، یا فامیل و... مسافرت بره. تو این شرایط مطمئنا آتش عشق خاموش شدنی نخواهد بود.
و از این قبیل مسائل
وقتی دونفر عاشق هم باشن، یعنی اینکه اینقدر بهم نزدیکن که فاصله دیگه معنا نداشته باشه.
عشق نباید باعث اسارتتون بشه ، وگرنه این عشق نیست.![]()









پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)