RE: وقتی پای منطق هم میلنگد!(الهام قلبی...)
سلام
تحمل جدایی در اوج علاقه و احساسات واقعاً مشکله. البته شما که تا الان خوب باهاش کنار اومدین.
من به این چیزی که شما بهش می گین الهام میگم امید و آرزو. در واقع شما چون این آرزو رو دارین که اون روزی برگرده این تصور رو برای خودتون ایجاد کردین. بهتره که به وضعیت موجود فکر کنید و نه اون چیزی که فقط در ذهنتونه.
امیدوارم که هر چه زود تر برگرده و بیاد خواستگاری و به هم برسید ولی اگه نیاد چی؟ می خواید چقدر منتظر بمونید؟ 1 سال؟ 2 سال؟ 5 سال؟ 10 سال؟...
[size=medium]فراغ و وصل چه باشد، رضای دوست طلب *** که حیف باشد از او غیر از او تمنایی[/size]
علاقه مندی ها (Bookmarks)