سلام . دوست خوبم علاقه شرط لازم ازدواج هست ولي كافي نيست. چون ازدواج فيلم سينمايي نيست كه هر جور كارگردان بخواد پيش بره! لب ساحل قدم زدن و دم به دقيقه قربون صدقه هم رفتن و هر شب شام بيرون بودن و فقط خودم و خودت هم نيست! گمان نكنيد اين احساسي كه الان داريد بعد از ازدواج هم هست. نميگم بعد از ازدواج احساسها ميميره، شايد هم بيشتر بشه! اما در خانواده اي كه تناسب طرفين زياد باشه و مشكلي با هم نداشته باشن. چون بعد از ازدواج شرايطه كه ميزان علاقه رو تعيين ميكنه! در خانواده اي كه تناسب سطح فرهنگي وجود نداشته باشه و خانواده ها توان پذيرش هم رو نداشته باشن، زود واژه اي به نام عشق رنگ ميبازه! شما ميخواين با خانواده اونها رفت و آمد كنيد، مثل اونها زندگي كنيد، ميتونيد اين همه تغيير رو در زندگيتون پذيرا شين؟ ضمن اينكه اگر بر خلاف رضايت خانواده ازدواج كنيد، اگر مشكلي پيش بياد حمايت خانواده رو از دست ميدين؟ يه گشت تو سايت بزنيد، ببينين چند نفر به اين وضع دچارن؟! كسايي كه با پافشاري و عشق ازدواج كردن و حالا با پافشاري و نفرت فكر جدايي هستن! شما در آينده ميخواين بچه دار بشين، مستقل بشين و.... كه هيچ كدوم از اينها علاقه رو نمي فهمه! فقط عقله كه ميتونه درست تصميم بگيره! پس منطقي باشين و دلتونم به حالش نشوزه، در واقع الان دلتون به حال اون بسوزه بهتره تا اينكه در آينده دلتون به حال خودتون بسوزه!
پيروز باشين.
علاقه مندی ها (Bookmarks)