اي كاش هيچ وقت به دنيا نميومدم...

[بهشت]

ستاره ی عزیزم،
اگر نگم همه ی ما، اما اکثرمون همچین روزهایی را تجربه کردیم و می دونیم که سخته. خیلی هم سخته. اما کاری نمی شه کرد جز زندگی. پس یه بار دیگه با تمام وجود سعی کن که فراموش کنی. شش ماه اگر چه زمان کمی نیست ولی باز هم وقت لازم داری. سعی کن. بهتر می شی. معمولا سال اول هر روزش میگی پارسال این موقعها ... سال دوم توی مناسبتهای خاص ممکنه یادت بیفته. کم تر می شه. بهتر می شی. مطمئن باش.
اون بعدا كه برگشت بعد قضايايي گفت فكر مي كردم دوستم نداري كه جواب منفي بهم دادي.واسه همين لج كردم.وگرنه عالم و آدم هم ميگفت ازدواج نمي كردم.
می دونم که دوسش داری و نمی تونی حرفهای مخالفین را در موردش بشنوی یا بپذیری. اما این جمله ایشون با هیچ منطقی جور در نمی آد. آدم سر لجبازی با کسی که دوسش داره، بره ازدواج کنه و بعد برگرده بگه حالا اومدم؟؟؟ مگه زندگی بازیه؟؟ به همین راحتی با شما بازی کرد و سر یک لجبازی رفت و حالا هم با زندگی اون دختر از همه جا بی خبر می خواد بازی کنه؟ به نظرت این آدم ارزش این همه اشک و آه را داره؟؟ می دونم که عاشقی وعشق منطق سرش نمی شه. اما قبول کن که داری زیادی بزرگش می کنی. البته از اینکه قبول نکردی و ردش کردی، نشون می ده که ته دلت دختر متعهد و عاقلی هستی و برای همین هم باید بهت یک آفرین جانانه گفت.
خیلی هم خوبه که سر خودت را گرم می کنی و مشغولی. هر چه بیشتر بهتر. البته در چنین مواقعی کارفکری کردن خیلی سخته. چون تا فضا آروم می شه و می شینی به خوندن یا نوشتن، می ری توفکر. کنترل فکر هم کار مشکلیه. اما کار عملی کردن آسونتره. ورزش، آشپزی، شرکت توی جمع های دوستانه و خانوادگی ...
در مورد رها كردن من رهاش كردم و حتي 1 بارم خودم ازش سراغي نگرفتم مگر خودش.
دختر خوب، دیگه جوابش را نده. به بهتر شدن وضعیت روحی خودت کمک می کنه. هر از چند گاهی می آد روح و روان تو رو به هم می ریزه و می ره که چی؟؟ چی می خواد؟ داستان تو و اون دیگه تموم شده و باید این رو بفهمه و بره دنبال زندگیش.
اینکه خانواده ات قبول نکرده اند حتما دلایلی داشته اند. اونها قضیه را منطقی می دیدند و شما احساسی. این ناهماهنگی خانواده ها فقط در بعد مادی نبوده. خودتون دارین می گین که اختلاف فرهنگی و تحصیلی و غیره داشتین. بدون که خانواده ات کاری را کرده اند که فکر می کردن به صلاحته. بخاطر سن و تجربه و تحصیلات و ... احتمال این که تصمیم اشتباهی گرفته باشند کم است. بهشون اعتماد کن و با خودت بگو که خدا را شکر که چنین خانواده ای داری که مانع تصمیم اشتباه تو شدند.