همسرم كمالگراست و هنگام عصبانيت حمله ميكند

[هستی]

سلام مریم جان

من شما رو با عمق وجودم درک می کنم و حرفهاتون رو می فهم. اما یه مساله وجود داره که نمیشه نادیده اش گرفت.
مسلما شوهر شما از همون ابتدا این رفتار رو داشته و بتازگی اینطور نشده. خوب عزیز دلم شما که اینقدر روشن فکری و با این طرز فکر از همون ابتدا نباید بچه دار می شدی و انوقت به خاطر بچه هات (بچه هایی که نمی خواستی شاهد چنین موضوعاتی باشه) و هم عزت نفست، ددر اون مرحله جدایی رو انتخاب می کردی، درسته که در اون حالت هم سخت بود امادر اون شرایط گذاشتن و رفتن بهتر بود تا موندن و ...

اما تو زمان ظاهرا این فکرا رو نکردی و به قولی گذشته ها گذشته و باید فکر الان بود.
ببین مریم جان من اصلا مشاور نیستم و این احتمال هم هست که اشتباه کرده باشم، اما با این چون یه جورایی شرایطت رو حس کردم و با گوشت و خونم درک می کنم، این چند جمله رو می گم.
شما قضایا را از این زوایا باید مورد برسی قرار بدی و روشون فکر کنی و تصمیم بگیری:

1- خودتون و سلامت جانتان: ظاهرا برخورد فیزیکی همسرتان در سطح خطرناکی است و اگر خدای نکرده به شما آسیبی در حین این مشاجرات برسد، ضررش در وهله اول به فرزندانتان می رسد چون شما باید یک مادر سالم باشید و دور از جان دچار نقصی نشوید که نتوانید برای آنها مادری کنید.

2- گاهی شدت آسیب های روانی این زد و خوردها و مشاجرات روی فرزندان، و در کنار آن خطرات جانی تا به حدی است که گاهی زندگی بدون پدر ترجیح دارد به زندگی به همراه چنین پدری (که البته این حد را ما اینجا نمی توانیم تشخیص دهیم.)

3- اگر شما قصد متارکه داشته باشید، فراموش نکنید که هزینه های زندگی دو فرزند و خودتان را باید تقبل کنید که ساده نیست.

4- مردی که دست بزن دارد فکر نکنم با تهدید و زور درست شود. (اما قابل کنترل است و البته کار ساده ای نیست و تحمل و مهارت بالایی می خواهد.)
مریم جان شما می توانید در هنگام عصبانیت شوهرت و یا زمانی که حدس می زنی عصبانی خواهد شد، با او وارد بحث نشوی ئر این حالت مخاطب قرار نمی گیری و در نتیجه مورد توهین نزد فرزندانت هم قرار نمی گیری و بعد در زمان مناسب راجع به نظرت و مخالفتت با شوهرت صحبت کن.

یک سوال؛ شوهر شما بعد از ضرب و شتم چه کار می کند؟ آیا پشیمان می شود و قصد در آوردن ار دل شما را دارد؟
اگر چنین است برایش یک تنبیه در نظر بگیر که بچه ها هم شاهدش باشد و اینکار را برای پدر هم عامل تنبیه بدانند و نه وسیله رسیدن به هدفش. فرضا غذای آن روز بعهده او یا شستن ظرفهای آنروز و ...

خلاصه که پیشنهاد می کنم شما به همراه دو فرزندت به مشاوره حضوری مراجعه کنی تا هم از تاثیر این قضایا بر روحیه فرزندانت مطلع شود و هم با شنیدن توضیحات تکمیلی راجع به خودتان و همسرتان بهترین راهکار را ارائه دهد و در صورت لزوم مهارت های برخورد با یک فرد عصبانی و خشن و نحوه کنترل او را به شما بیاموزد.

برایتان از خدا آروزی صبر سنجیده و تهیت و موفقیت دارم.