من توصیه به پنهان کاری نمی کنم. میگم تصمیم با خودشونه. اما اگه میخوان نگن باید حواسشون به دو مساله ای که عنوان کردم باشه. اگر می خوان بگن هم باید سریعتر بگن، در اولین مراحل.
برای همه نمی شه نسخه ی واحدی پیچید. چرا وقتی دکتر می خواد برای سردرد شما دارو بنویسه ازتون در مورد بیماریهای دیگه تون می پرسه؟ چون بسته به شرایط بدن شما باید دارو بده. شرایط اون خانم و آقا را ما نمی دونیم. کلیت قضیه درست. اما از جزییات که خبر نداریم. با این قاطعیت نباید بگیم، بگو یا نگو.
به همون دلیلی که اون آقا حق انتخاب داره، این خانم هم حق زندگی داره. مگه شما هیچ راز پنهانی در زندگیت نداری؟ هیچ چیزی که فقط خودت بدونی و خدات؟ مگه ازدواج فقط انتخاب جسمه که هر مساله ی جسمی را باید گفت؟ مگه پیوند دو روح نیست؟ یه چیزایی تو زندگی هست که مال خود آدمه. خود خود خودت. با هیشکی نمی شه شریکش شد.
شاید این انتخاب و این کار و این تصمیم هم برای این دختر در اون شرایط از این مسایل بوده است. حالا باید تصمیم بگیره که تا چه حد، چه جوری و کی بگه.
من نه میگم بگه و نه میگم نگه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)