خطاب به پدر مادر های حال و پدر مادر های آینده

[شیدا حاتمی]

دختر مهربون عزیز پست اول ات رو که خوندم بعد از مدتها از سر دلتنگی اشک به سراغم اومد...!:(چقدر زیبا و صادقانه احساس پاک ات رو بیان کردی...وقتی از بودن و دریغ کردن نوشتی:(

سخته...سخته تمام وجودت یخ کرده باشه و آغوش گرم و پر از مهر پدر یا مادری نباشه که سرما رو ازت دور کنه...
سخته وقتی با تمام قدرت تو دلت فریاد میزنی پدر بهت نیاز دارم،به مهر ات،به حمایتت،به دست هات،به آغوشت یا حتی فقط...فقط به یه نگاه مهربونت...به یه لبخند تحسین آمیز ات...ولی اون نمیشنوه...!هیچ وقت...!!!
سخته شبهای تنهایی ات که برا پدر نامه مینویسی:محبت پسر های جورواجور رو که هر کدوم به نحوی دم از عشق میزنند نمیخوام!پول مردها و پسر هایی که فکر میکنند با اون من رو خوشبخت میکنند نمیخوام،حتی محبت اساتیدی که پدرانه نگران حالم هستند رو نمیخوام تنها،تنها لحظه ای تو آغوش تو آروم گرفتن،تو آغوش تو اشک ریختن...تنها لحظه ای کشیدن دستت روی سر پر شورم بزرگترین آرزوی منه...کاش میفهمیدی...

کاش میفهمیدی که بودنت و نبودنت چه سخت آزارم میده...کاش میفهمیدی که من هر چقدر هم که بزرگ شده باشم باز همون دختر کوچولوتم...کاش میفهمیدی تو دلی که به ظاهر بزرگه چقدر...غصه نبودن توئه...کاش میفهمیدی که چقدر نگران حالتم حتی همین روزها که جو خونه رو به شدت متشنج کردی،نگران حالتم،نگران بلایی که داری اول از همه سر خودت میاری...
دختر مهربون عزیز حال ات رو میفهمم...با ذره ذره وجودم میفهمم شاید علت دریغ کردن پدر و مادرهامون فرق داشته باشه ولی از یه جنسه...
بیا یه قولی که حتم دارم تو هم به خودت دادی رو همینجا دوباره تکرار کنیم:قول بدیم هر محبتی رو که پدر و مادرهامون نا اگاهانه از ما دریغ کردن+محبت های خاص خودمون نثار فرزندان آیندمون کنیم،قول بدیم به سهم خودمون مادر شایسته ای برا فرزندامون باشیم،قول بدیم که قبل از مادر دوست خوبی برا فرزندامون باشیم،قول بدیم همین حالا تا وقت داریم مهارت هامون رو افزایش بدیم،قول بدیم تو این زمینه شبیه پدر و مادرهامون نباشیم...

بیا با هم تکرار کنیم:گیرم که پدر نبود،خدا که هست...من که هستم...