راستشو بخوای به نظر من تو زیادی داری حساسیت به خرج میدی . سعی کن خودتو مشغول چیزای دیگه کنی .همش داری به تصمیمی که گرفتی فک میکنی و همش افسوس میخوری و این باعث میشه هر روز این موضوع برات بزرگتر بشه تا جایی که فک میکنی یه شکست خورده هستی.
دوست من خیلیا هستن که وقتی دارن ازدواج میکنن عاشق همسرشونن انقدر که هزار تا بوسه و یه کامیون گل سرخ و غیره رو مهر همسرشون میکنن ولی بعد یه مدت که چهره واقعیه طرف مقابل براشون رو میشه انقدر از همسرشون بدشون میاد که حاظر نیستن حتی به قیافش نگاه کنن . تو دادگاه خانواده پر از اینجور آدماست بد نیست یه سری به اونجا بزنی . میخوام اینو بهت بگم چیزی که باعث میشه زن و شوهر از کنار هم بودن بعد از چندین سال همچنان احساس آرامش کنن اخلاق و کردارشونه نه ظاهر و نه حتی عشق اوایل ازدواج. این که همسرت بعضی موقع ها از سر دلنگرانی یا حتی دلتنگی بهت زنگ میزنه این یعنی عشق این یعنی یکی دوست داره باور کن کافیه این افکار رو دور بریزی اون موقع تو هم کم کم عاشقش میشی.
به نظر من اگه یه روزی خدای نکرده طلاق بگیری اونی که افسوس بیشتری خواهد خورد باور کن که تویی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)