ميلاد عزيز
در اينكه بهتره به يك مشاور مراجعه كني كه شكي نيست. چون در اين سن و سال پايه رفتارهاي دهه سي و چهل زندگي ات نهفته است و اگه تو به اين اضطراب و استرست غلبه نكني و اهميت ندي،اين كوله بار پر استرس رو سالها با خودت حمل مي كني بدون اينكه بفهمي كه چرا كلا از زندگي ناراضي هستي.
ولي در كنار مشاور تو خودت هم مي توني به خودت كمك كني. اول از همه سعي كن درس خوندن رو به شكل يك كار تفريحي براي خودت در بياري. براي خودت هدف هاي كوتاه مدت تعيين كن مثلا امروز يه نيم فصل مي خونم..نه اين كه دو سه فصل رو باهم بخونم. ولي سعي كن يكساعت مفيدي داشته باشي. هرزمان كه احساس كردي ذهنت داره از درس خارج مي شه از جات بلند شو،چند حركت نرمشي انجام بده،پنجره رو باز كن و كمي نفس عميق بكش. انتظار خارق العاده بودن هم از خودت نداشته باش. هميشه شاگرد اول بودن مساوي موفق بودن نيست.بهتر اينه كه بتوني اون درس رو مفهومي ياد بگيري و بتوني ازش استفاده كني. در مورد گواهينامه ام هم فكر نكن چون پسر هستي حتما بايد در جلسه اول قبول بشي. همين استرس بايد از بين بره كه تو بتوني فردا يه راننده خوب باشي پس اينطور فكر كن كه بهتره كه آزمون رو رد بشم تا خداي نكرده فردا يه تصادف داشته باشم. بهتره تا قبل از اينكه ذهنت آروم بشه خودت در شرايط استرس زا مثل امتحان رانندگي قرار ندي چون به بدتر شدن اضطرابت كمك مي كنه.
ورزش رو فراموش نكن. حتي اگه حوصله باشگاه رفتن نداري يه پياده روي ساده يا حركات كششي و نرمشي تو خونه. سعي كن از مواد غذايي و دم كرده هايي مثل چاي سبز و گل گاوزبون استفاده كني تا آروم بشي. روزي نيم ساعت تو جايي كه تو خونه آرامش داري بشين و چشماتو ببند و به هيچ چيز استرس زايي فكر نكن. بذار سكوت ذهني پيدا كني.
علاقه مندی ها (Bookmarks)