خانم يثنا عزيز،آخه شما يه جوري دارين با اين قضيه برخورد ميكنين انگار كه حاملگي،وضع حمل و كلا بچه دار شدن يك پروسه كاملا تحميلي به شماست،و انگار فقط دنبال اين هستين كه يه بچه به دنيا بيارين و هر چه سريعتر به شغل دلبندتون(!) برگردين!
مثل يه جور رفع تكليف!! خداييش غير از اينه!؟ غير از اينه كه به بچه فقط به چشم يه مزاحم نگاه ميكنين؟!
منظورم اينه كه دنبال راه حل هستين ولي با يك تبصره و پيش شرط خيلي مهم از طرف شما:هر چي ميخواد بشه،بشه.فقط من زودتر بتونم به كار عزيزم برگردم!:)
البته ريشه هاي بي ميلي و كلا نگرانياتون از بابت بچه شايد به طور كامل مربوط به شرايط شغلي نباشه،مطمئنا اختلاف ها و مشاجراتي كه در سالهاي قبل با همسرتون داشتين بي تاثير نبوده...شايد توي اين شرايط يكي از بهترين كارها نزديك شدن بيشتر به همسرتون باشه،بيشتر با هم همفكري كنين،در مورد اين مسئله،خواسته ها و نگراني هاتون با هم صحبت كنين.اگه صميميت شما با هم بيشتر بشه خيلي راحتتر ميتونين به يك تصميم خوب برسين..
در ضمن در مورد سن حاملگي و شرايط و خطرات حتما مطلب زير رو بخونين.البته حدس ميزنم كه خونده باشين:
http://forum.iransalamat.com/showthread.php?t=12713
علاقه مندی ها (Bookmarks)