از همتون ممنونم
آن گاه كه دوست داري
كسي همواره به يادت باشد
به ياد من باش
كه همواره به ياد تو ام
سوره بقره آيه 152
چه قدر اين آيه كفايت ميكنه واسه ترك تنهائي هامون.از اينكه بيشتر ما نياز به هم صحبت داريم و هم صحبت بالائيمون رو فراموش كرديم يا ميكنيم.
اي كاش اين آيه رو همه مي خوندن.تا نميگفتن تنهائي.تا از مرگ نميگفتن.تا ميفهميدن يكي هست اون بالا كه هميشه به يادشون هست.يه كسي كه بالاتر از اون چون خالقه هيييچ كس نيست.كسي كه كليد همه چي دستشه.
خداي خوبم.وقتي دل تنگي هاي اين دنيا و همه كاستي هاش توي دلم ميشينه.وقتي همه ازم بيزار ميشن و تركم ميكنن.وقتي كه پر ميشم از حس دلتنگي هاي هميشگي.
به تو فكر ميكنم.به توئي كه هميشه گفتي منتظر برگشت من به سمت خودت هستي.همين كه منتظرم هستي يعني بهم اميد داري.اميد انسان شدن.اميد بنده شدن !
همين اميدواري تو نسبت به من براي ترك غصه هام كافي نيست؟ چه كسي بهتر از تو بايد باشه كه بهم چشم اميد داشته باشه مهربون من ؟
باشه از اين به بعد يادت ميكنم تا تو هم يادم كني.صدات ميكنم تا تو هم نگام كني و نگاه پر مهرت همه روح و جسمم و وجودمو بگيره.
خدايا منو درگير كن.درگير خودت.عشقت.محبتت.دوست داشتنت.درگير زيبائي هايي كه خلق كردي و چشماي ما بهش عادت كرده و نميبينه ! درگير كن كه درگيرت شيم !
مي خوام دونه دونه تسبيح هاي دلم رو توي نخ دوست داشتنت جمع كنم تا فقط بگن و بگن از تو.از عشق تو.دوست داشتن تو.اميد تو.محبت تو.تو تو تو !
تو همين جائي و هر روز من به تنهائي دچارم ، منو نزديك خودم كن تا تو رو يادم بيارم !







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)