چه غریب ماندی ای دل، نه غمی نه غمگساری
|
نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری
|
|
غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
|
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری
|
|
چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
|
که به هفت آسمانش نه ستارهای است باری
|
|
دل من چه حیف بودی که چنین زکار ماندی
|
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری؟
|
|
نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند
|
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری
|
|
همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
|
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری
|
|
سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشتست
|
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری
|
|
به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟
|
که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری
|
|
چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
|
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری
|
|
نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم
|
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری
|
|
سر بى پناه پیری به کنار گیر و بگذر
|
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری
|
|
به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها
|
| بنگر وفای یاران که رها کنند یاری |
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)