چند کلمه با موطلایی

[بالهای صداقت]

این قصه مال کتاب سال دوم من بود

یادش به خیر

زاغكي قالب پنيري ديد *** به دهن برگرفت و زود پريد

بر درختي نشست در راهي *** كه از آن مي گذشت روباهي

روبه پر فريب و حيلت ساز *** رفت پاي درخت و كرد آواز

گفت: به به چه قدر زيبايي! *** چه سري چه دمي عجب پايي!

پر و بالت سياه رنگ و قشنگ *** نيست بالاتر از سياهي، رنگ!

گر خوش آواز بودي و خوش خوان *** نَبُدي بهتر از تو در مرغان

زاغ مي خواست قارقار كند *** تا كه آوازش آشكار كند

طعمه افتاد چون دهان بگشود *** روبهك جست و طعمه را بربود