خانم آنی و خانم سیسیلی،
از شما متشکرم که پاسخ دادید.
راه ازدواج با کسی که در ایران هست رو پیشنهاد داده بودید.
در این مورد یک سری مشکلات بر سر راه خودم می بینم.
من دفعه پیش که ایران اومده بودم، برنامه ام رو تنظیم کردم و 2 ماه ایران موندم. یک هدف اصلیم همین ازدواج بود.
خب پدرم دختر یکی از دوستانش مد نظرش بود و پیشنهاد داده بود به من.
باور کنید 1 ماه طول کشید تا شرایط جور بشه ما بریم خواستگاری، ببینیم اصلاً دختر خانم چطوری هست! قبلش کلی پدرش از من سوال پرسید و شرط و شروط گذاشت، از جمله بازگشت من به ایران برای همیشه!
تو جلسه خواستگاری من و دختر خانم 1 ساعت با هم صحبت کردیم. من فهمیدم که یکی از دغدغه های ذهنی او اومدن به خارج از کشور هست! همه اش می گفت اینجا بده، خارج از کشور خوبه!
آخر سر هم قضیه منتفی شد.
3 مسئله رو می خواستم بگم.
یکی اینکه مشکل این هست که حتی هماهنگ کردن یک مراسم خواستگاری زمان زیادی لازم داره و در این مدت کوتاهی که من میام ایران (اکثراً 3 هفته) نمی گنجه. برای مثال من شاید توی 3 هفته فوقش بتوانم 2 جلسه بروم خواستگاری.
البته خانم آنی پیشنهاد خوبی دادید و حتماً روی این مسئله من فکر خواهم کرد! واقعاً سفر استانی اگر بشه جورش کرد، خیلی فرصت مناسبیه.
مسئله دیگر اینکه من متوجه شدم متاسفانه خیلی از جوونهای تهران (می گم تهران، چون فقط با اینها برخورد داشتم) فکر و آرزشون رفتن به خارج هست. برای همین من احساس می کنم بیشتر از اینکه بخواهند به من به چشم شوهر نگاه کنند و ببینند که آیا من اصلاً مناسب هستم یا نه، من رو بیشتر به چشم یک راه برای مهاجرت می بینند!
حقیقتش چون سر 2-3 تا از دوستام این بلا اومده، من هم ترسیدم.
بعد هم خب من دنبال یک دختری هستم که مثل خودم مذهبی باشه.
ولی من با وجود اینکه سعی در حفظ اعتقادات داشتم، توانستم که تا حدودی با این جامعه هم کنار بیام.
ولی این مسئله برای دخترها خیلی سخت تره.
یعنی من فکر می کنم یک دختر رو بیاورم اینجا، بنده خدا هیچ کاری نمی تونه بکنه. وقتی من سر کارم، همه اش تنهاست. نه فامیلی، نه دوستی. مذهبی هم که باشی، سختت می شه وارد جامعه بشی.
از وقتی که می گذارید بسیار متشکرم!
آقا سید، از شهرهای دیگه به اون صورت کسی رو نمی شناسیم. در ضمن شهر ما در این کشوری که هستیم تقریباً بیشترین تعداد ایرانی رو داره...نوشته اصلی توسط سید1387
علاقه مندی ها (Bookmarks)