متاهل، ولی عاشق دیگری

[setareye khamoosh]

منطقی فکر کنی تهش از 2 حالت خارج نیست.شک نکن.
1-طلاق میگیری و اون آقا رابطش رو باهات ادامه میده و بعد 1 مدت اگه زندگیش تحت خطر باشه ولت می کنه یا اگه صیغه کنید هر وقت دعواتون میشه این کارتون رو می کوبه تو سرتون .چون واسه مردا اون قدری که واسه 1 زن زشته این کار بد نیست.تهش میگه من مردم و میتونم چند زن بگیرم اما تو نه.و هزار تا مشکل دیگه.ضمن اینکه این عطش که بیشتر شبیه هوس هست بعد ازدواجتون می خوابه و زندگی بدتر از اینی که هست میاد سراغتون.دوری از بچه و تحمل حس تنفری که بچت ازت داره رو هم بهش اضافه کن..از تویی که مادرشی و خونت تو رگاشه.حتی حاضر نیست ببینتت.چون فروختیش به هوس.یا همون عشقی که میگی.خودت رو بزتر جای بچت.اون درک می کنه عشق یعنی چی؟نه.اون میفهمه اون دو راهی که توش بودی یعنی چی؟نه.فکر می کنی راحت زندگی می کنی؟نههههههههههههه.فکر کردی اون حق رو به تو میده ؟نه.
2-اگه هم ادامه بدین و لو برین قانون از این قضیه نمیگذره و عواقب بدی واستون هست.مطمئن باش بچه تو هم نه درکت می کنه نه حاضره این مادر رو ببینه که حالا به هر دلیلی زندگی اون رو تباه کرده و به قول خودت خودخواه بوده و به خودش فکر کرده.1 لحظه احساس رو بزار کنار و ماجرای خودت رو بخون و فکر کن این مشکل 1 نفر دیگست.

واسه حل مشکل زندگیت راه کار هست.برو مشاوره حضوری.هم برای بهبود وضع زندگی الانت در برابر شوهرت و هم فراموش کردن اون آقا.مرور زمان واست همه چی رو مشخص می کنه.

من نمی گم بمون.نمی گمم برو.هر کاری دوست داری بکن.اما میگم این رویای زیبایی که ساختی و حسرت می خوری که کاش میشد باهاش ازدواج می کردم... کاش طلاق می گرفتم و مانعی واسه این کار نبود و معشوقم می رسیدم و وای چه زندگی زیبایی: همش توهمه."آوای دهل شنیدن از دور خوش است ..."
واقعا خودت فکر کن مردی.آیا حاضری زندگیت رو خراب کنی اونم با 2 بچه.بری با عشقی زندگی کنی که شوهر و بچش رو رها کرده فقط واسه اینکه تو رو دوست داره؟مردا مثل زنا احساساتی نیستن.به این مسائل منطقی نگاه می کنن تا احساساتی.خداییش با منطق به این سوال جواب بده.با منطق 1 مرد. با خودت نمی گی شاید 2 فردا دیگه عاشق یکی دیگه شد و من رو ول کرد.؟اصلا شاید الان با کس دیگه باشه.اینا طبیعی هستن.پس فکر نکن و نگو که نه ما فرق داریم.اون درصدی که احتمال خوشبختی هست 1% بیشتر نیست.آیا می خوای جزو اون 1% باشی؟
از طرفی می خوام درکت کنم.از طرفی نمی تونم.چون معتقدم ازدواج کردی باید هوای احساست رو بیرون از خونه داشته باشی.عشق خیلی مقدس هست.اگه زندگی خوبی نداشتی باید طلاق می گرفتی و بعد عاشق میشدی...تعهدی که زن و شوهر موقع عقد به هم میدن خیلی با ارزش هست.حتی اگه اون ازدواج خواسته قلبت نباشه...من نه درصد دارم نه به اندازه بچه های با تجربه تالار اطلاعات دارم.اما این رو میدونم که راهت اشتباست.توجیهت اشتباست.خودخواهیت اشتباست...خوب فکر کن.بعد تصمیم نهایی رو بگیر و این راه رو انتخاب نکن که پیش بریم ببینیم تهش چی میشه.
الان خدا بهت فرصت داده و وقت داری .... یهو دیدی دیر شد...دیگه وقت نداری...