سلام. من فکر می کنم این طور تصمیما بهتره جمعی گرفته بشه. یعنی نه اینکه حتماً یه تعداد زیاد بلکه حتی اگه دو نفر هم با هم به این کار اقدام کنند حس رقابت، غبطه و امثال اون باعث میشه در ادامه راه مصمم تر بشی. به علاوه پیگیری پیشرفت از طرف یک نفر دیگه که به شما اعتماد به نفس بده و موفقیت رو مدام به شما القا کنه خیلی مؤثره. یادمه ما در دبیرستان معلمی داشتیم که در سر کلاس بیشتر در مورد خودسازی صحبت می کرد تا درس اصلی. ما و تعدادی از بچه ها به شدت مرید ایشون شده بودیم و در انجام نصایح و پیشنهادات ایشون بر هم پیشی می گرفتیم . پیشرفت خوبی هم داشتیم. تشویقای ایشون حس رقابت باعث شده بود به جاهای خوبی برسیم. ولی زمانی که دبیرستان تمام شد و دیگه خبری از اون معلم و اون بچه ها نبود ما هم کم کم سرد شدیم و دیگه زیاد تو اون موارد تلاشی نکردیم. خلاصه که این تصمیمات تشویق و ممارست و پیگیری نیاز داره. باید اهداف تأیین شده مدام جلوی چشمت باشه. تا به اون هدف نرسیدی به اهداف دیگه فکر نکنی. به قول روانشناسی باید تمارین تقویت شده و پایدار باشه. با تشکر







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)