با درود؛لیندا رحمت بر شیری که خوردی!
عرض کنم خدمت گلای خودم که:ببینید مسأله اصلی و هسته مرکزی ما و منبعی که این مشکلات را ساخته و این بحثها را در انداخته است،این است . . . .
کشور گوگولی ما در مرحله ای از پیشرفت و توسعه قرار دارد که به آن *دوران گذار* می گویند و اما چند وبژگی این دوران عبارتند از:
1-جامعه دچار چندپارگی و گوناگونی در ابعاد وسیع گشته است.گروهی از مردم همچنان به سیستم سنتی و باورهای دوران گذشته چسبیده و با چنگ و دندان از آن دفاع می کنند و گروه دیگر که آشکارا از قشر جوان،تحصیل کرده و تکنوکرات هستند،ضمن جدایی از باورهای قدیم، در نحوه زندگی و سلوک کاملا به روشی نو و نا آشنا عمل کرده و توجهی به رفتار و دستگاه عقیدتی سنت و عرف جامعه ندارند و تابو های مردمان جهان پیشین را زیر پا می گذارند.
2-نتیجه رفتار گروه دوم سبب اختلاف و حتی نوعی منازعه تئوری و عملی با گروه اول می گردد و اگر نظام سیاسی نیز زیر سیطره گروه نخست باشند،لاجرم به علت مقدس شمردن برخی چیزها در نظر مردم سنتی و عقب مانده،آنها به نیروی زور و اجبار متوسل می گردند.
3-مملکت گوگولی ما در گامهای اوله دوران گذار است و نظامش هم که خوب سنتی و دینی،لذا عرف و سنت حاکم قوانینی دارند که خط قرمزهایش مدام و پیوسته از طرف نسل جوان و روشنفکر که جور دیگر اندیشیده و رفتار می کنند،زیر پا گذارده می شود.
4-باید توجه داشت که مقوله ازدواج و تشکیل خانواده در این دوران دچار تعارضات گوناگون و لطمه می شود،زیرا از یک سو آداب و قوانین ازدواج به صورتی سنتی و قدیمی بوده و نیازهای توسعه یافتگی و انسانهای مدرن امروزی را برآورده نکرده و از سویی وظایف و کارکردهایش را به دیگر پارامترها و عناصر جهان نوین واگذار کرده است و به زبانی دیگر و بی رودربایستی اهمیت و کارایی خود را از دست داده است.آمار طلاق مؤید این مطلبند.
این مشکلات در جامعه ما دستکم تا پنجاه سال آینده خواهند بود و بتدریج عرف پوست انداخته و با دگرگونی باورها و کردار ما،گام به گام به سوی محو خانواده سنتی و پدیدارشدن مفهوم تازه ای از آن نزدیک می گردیم.
لازم به ذکر است که هر چقدر ما در این وضع برزخ گونه به سر بریم،هزینه ها و خسارات بیشتری را در حوزه های انسانی،اجتماعی،فرهنگی،اقت صادی و حتی امنیتی باید بپردازیم.
باید پذیرفت که رویکرد سنتی و دینی،بهیچوجه ظرفیت و گنجایش برآوردن انسان مدرن ایرانی را ندارد؛؛؛بدرود.