سلام دوست عزیز با اجازه بهار خانوم من قسمتی از تفسیر این آیه رو براتون نوشتم.
تفسیر نمونه جلد 2 صفحه 147
خداوند شما را به خاطر سوگندهائى كه بدون توجه یاد مى كنید مؤ اخذه نخواهد كرد (لا یواخذكم الله باللغو فى ایمانكم ).
اما به آنچه دلهاى شما كسب كرده (و سوگندهائى كه از روى اراده و اختیار یاد مى كنید) مؤ اخذه مى كند و خداوند آمرزنده و داراى حلم است (و لكن یواخذكم بما كسبت قلوبكم و الله غفور حلیم ).
در این آیه خداوند به دو نوع سوگند اشاره كرده است ، نوع اول قسمهاى لغو است كه هیچ گونه اثرى ندارد و نباید به آن اعتنا كرد، این نوع قسمها آنهائى است كه مردم بدون توجه ، تكیه كلام خود قرار مى دهند و به آن عادت كرده اند و در هر كارى لا و الله (نه به خدا قسم ...) یا بلى و الله (آرى به خدا سوگند...) مى گویند، این نوع قسمها را قسم لغو مینامند.
زیرا لغو در لغت به تمام كارها و سخنانى گفته مى شود كه داراى هدف مشخصى نیست ، یا از روى اراده و تصمیم سر نمى زند.
بنابراین سوگندهائى كه انسان در حال غضب (در صورتى كه غضب سبب بیرون رفتن از حال عادى شود) یاد مى كند، جزء قسمهاى لغو است و طبق آیه فوق ، خداوند مواخذهاى بر این گونه قسمها نمى كند و نباید به آن ترتیب اثر داد (هر چند انسان باید خود را چنان تربیت كند كه این گونه سوگندها را نیز كنار بگذارد)، به هر حال این گونه قسمها واجب العمل نیست و مخالفت آن كفاره ندارد. زیرا از روى اراده و تصمیم نیست .
جمله و الله غفور حلیم مى تواند اشاره اى به این معنى بوده باشد.
نوع دوم سوگندهائى است كه از روى اراده و تصمیم انجام مى گیرد و به تعبیر قرآن قلب انسان آن را كسب مى كند، این گونه قسم معتبر است و باید به آن پایبند بود، و مخالفت با آن ، هم گناه دارد، و هم موجب كفاره مى شود








علاقه مندی ها (Bookmarks)