ببين اقليما جونم اگه زنگ زدن بهش بهت احساس خوبي نمي ده كمترش كن. اون زنگ و محبت كمي هم كه بهش داري براي خودت اينطوري جا بنداز كه فقط براي شوهرت و آرامش زندگيت اين كار را مي كني نه براي مادر شوهرت و اينكه با اون صميمي بشي.
در واقع اين زنگ زدن يا رفت و آمد با مادر شوهرت را به منزله يك نوع سرمايه گذاري براي زندگي مشترك و براي خوشبختي ات در نظر بگير.
مثل اينكه شما شغلي داشته باشي كه زياد دوستش نداشته باشي ولي براي آينده ات بايد اون شغل را حفظ كني.
به رابطه با مادر شوهرت به عنوان يك وظيفه و يك شغل براي سرمايه گذاري در آينده زندگي مشترك و خوشبختي ات نگاه كن. نه با اين منظر كه در قبال محبت ات منتظر جوابي در قالب محبت باشي.
البته ببخش كه من اينقدر بي رحمانه در مورد محبت كردن صحبت كردم عزيزم. شايد دليل اش مادر شوهرمه كه هر نوع احساس داشتن را نسبت به موجودي به نام مادر شوهر در وجود من كشته.
من مادر شوهر شما را نمي شناسم.
ولي به نظرم هستند مادر شوهرهايي كه بشه بهشون محبت خالص و بي دريغ و بي توقع (از همون محبت هايي كه به مامانامون مي كنيم) كرد. بستگي به مادر شوهرت داره كه از چه جنسي باشه؟ از جنس اعلاي مادر؟ يا از جنس مادر شوهر؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)