عزیزم روح همه ما به دنبال یافتن کمال مطلقه و وقتی کمال رو پیدا کنیم نا خود اگاه جذبش میشیم ولی تا اونموقع همیشه حالت عطش و تشنگی رو داریم. حالا هم این حس شما رو کاملا درک می کنم روح شما معلمتون رو به جای اون کمال مطلق گرفته و تشنه اون شده. دلش می خواد زودتر بهش برسه و برای دیدنش لحظه شماری می کنه. اما حتما اینو هم می دونی که هیچ کمالی در این عالمی که ما هستیم مطلق نیست و روح ما رو برای همیشه سیراب نمی کنه. کمال مطلق فقط خداست و ما تا رسیدن به اون همچنان تشنه می مونیم. سعی کن از هیچ چیزی در این دنیا بت نسازی تا بخوای پرستشش کنی. البته تحسین کردن زیباییهای عالم خیلی خوبه اما وابستگی به اونها ادمو به بیراهه میکشه (چون ما رو سرگرم می کنه و از دیدن اصل اون کمال غافل می کنه.).
منم روح پاک و حساست رو تحسین می کنم اما سعی کن بیشتر مراقبش باشی و کم کم ریشه این حسی رو که داری با مطالعه پیدا کنی و فکر و ذهنت رو درگیر هدفی بکنی که پایداره و دستخوش حوادث روزگار نمی شه. .
علاقه مندی ها (Bookmarks)