انسان معمولا سختی کارهایی رو تحمل میکنه که واقعا بهش علاقه داشته باشه و در نظرش یک ارزش واقعی باشه.این جوری که شما نوشتی 4 سال لیسانس 2 سال ارشد..2(که البته در واقع 4 سال و حتی ممکنه بیشتر) دکتری...
خوب معلومه که احساس ناتوانی کنی!
دوست عزیز آیا واقعا از تحصیلت لذت میبری؟آیا آینده ای که برای خودت متصوری الزاما با این تحصیلات همراه؟آیا به چیز دیگه ای علاقه نداری(به جز این رشته خاص تحصیلی؟).
اگر فقط به خاطر حرف پدر و مادرت داری درس میخونی سخت در اشتباهی.مطمئن باش در اون صورت حتی اگه تا پایان دکتری هم پیش بری از زندگیت راضی نخواهی بود اما اگه واقعا به خاطر دل خودت درس میخونی حتی اگه فقط لیسانسم بگیری احساس رضایت میکنی.
توصیه من به شما اینه:اهداف و علایق واقعی و قابل دسترس خودتو مشخص کن .
درمورد این که به ایشون بگی یا نگی باز هم به نظر میرسه که که چون فکر میکنی برای ایشون تحصیلات مهمه میخای بگی بگو اما اینم مد نظرت قرار بده بهتره به این فکر کنیم که چی برای خودمون مهمه و اونو اولویت قرار بدیم.و گرنه ممکنه پس فردا مجبور باشی به خیلی چیزای دیگه ای هم که از نظر دیگران ارزشه و برای شما مهم نیست تن در بدی.
یک کلام:خودتو بشناس و به ترسهات غلبه کن.
علاقه مندی ها (Bookmarks)