"اهل قلم " وارد شوند

[نازنین آریایی]

هوا که برفي مي شود دلم هواي کودکيم را مي کند و کودک درونم شيطنت می کند...
انقدر شیطان..که از دیوار راست بزرگ شدنم ،بالا می رود...
شاد که می شوم ،قهقهه می زند...
غمگین که می شوم،های های گریه می کند...
عصبانی که می شوم،پاهایش را به زمین می کوبد...
دلتنگ که می شوم،با تمام آدم برفی ها دوست می شود....
به هر کس که دوستش ندارم،زبان درازی می کند....
یادش می رود سپیدیِ تار موهایم ،از جنس سپیدیِ دانه های برف نیست.