دودلی و نداشتن اشتیاق در انتخاب همسر به علت رابطه دوستی

[legends]

در ابتدا بگم این اواخر به این نتیجه رسیدم که نیاز به مشورت دارم و واسه همین با 3 نفر راجب مشکلم صحبت کردم.
اولی یه روحانی بود. صحبتمون تلفنی بود. متاسفانه ایشون بعد از شنیدن مشکلم مسئولانه برخورد نکرد. یعنی جوابمو نصفه کاره رها کرد ولی کلا نظر مثبتی نداشت و میگفت اگه خودش بود با این شرایط ازدواج نمیکرد چون موردهای بهتری وجود داره.
دومی هم باز روحانی بود و اونم کلا نظرش منفی بود و میگفت نظر مثبتی روی پایبندی دختر در زندگی نداره و امکان خیانت وجود داره و ردش کرد. به اختلاف سنی هم ایراد وارد کرد.
مشورت با این دو نفر از نظر من کلا بیهوده بود چون احساس کردم یه تعصبی تو حرفاشون هست و زن براشون ارزشی نداره و مشورت درست نمیدن واسه همین رفتم پیش یه دکتر. مشکلی با این یکی داشتم این بود که بعضی از موارد که برام ایجاد تشویش کرده بود رو راحت ازش میگذشت و میگفت مشکلی نیست حل میشه تو زندگی. یا مثلا سعی میکرد ساده جلوه بده مشکلو. 3 تا کتاب معرفی کرد بهم و ازم خواست دوتاییمون بخونیمشون. البته گفت یه سری موارد هست که باید موشکافی بشه و حل بشه ولی خوب قرار شد اول کتابارو بخونم بعد برم پیشش که هنوز انجام نشده.
توی این مدت با این تالار آشنا شدم و احساس کردم بعضی از راهنماییها پخته و حرفه ای است واسه همین عضو شدم و تاپیک زدم. البته اینجا هم ایراداتی داره که اگه شد بعدا میگم.

در جواب آنی عزیز باید بگم:
بعضی از صحبتهات برام مفهومی نداره. اینکه میگی مسئولیت پذیری منو دچار این تفکرات کرده معنی نداره. آره من با تن دادن به بعضی چیزها رابطه رو به سردی بردم ولی اینکه الان مشکلی که در پست قبلی توضیح دادم رو دارم به علت اینکه اطلاعاتم در مورد زندگی زناشویی بالا رفته و احساس میکنم اینجوری اگه میشد رابطه قویتری داشتم. اون موقع اصلا یه همچین حسهایی رو نداشتم ولی به مرور اومد تو ذهنم. ولی به غیر از رابطه جنسی فکر میکنم دوستم در موارد دیگه واقعا با بی تدبیری رابطه رو خراب کرد که بعدا بازش میکنم.
هر روز احساسام متغییره. ولی خشم - تنفر - لج نیست. بعضی وقتا دوست دارم از این رابطه خارج شم چون فکرای مزاحم خیلی اذیتم میکنه. بعضی وقتا حسرت میخورم به چیزایی که با طرفم میتونم داشته باشم و تصمیمو نمیتونم قطعی کنم. حسرت میخورم به اشتباهاتی که کردیم و اینکه بدون اونها چه رابطه خوبی میشد داشته باشیم. و حسرت چیزایی که دیگه نمیتونم توی این رابطه درستشون کنم. البته بعضی وقتا از دوستم ناراحت و عصبانی میشم به دلیل اشتباهاتش.
کلا مشکل فقط رابطه جنسی نیست. در وهله اول بچه گانه عمل کردن دوستم و بی صداقتی اونه. لج کردناش، تحقیراش، قهراش، و ....
از تصمیمم مطمئن نیستم. اینجا اومدم تا از معایب ادامه رابطه و همچنین با چیزایی که برای ادامه رابطه با اونها باید کنار بیام آشنا بشم. اگه به یقین برسم توی تصمیمم خوب دیگه باید این قابلیت رو توی خودم بوجود بیارم که با شرایط کنار بیام و دیگه به چیزایی که از دست دادم فکر نکنم و دنبالشون نرم.

طبیعی است که اگر تو این مسئله را حل نکنی نه تنها در در روند تصمیم گیری و انگیزه های تو برای ازدواج تاثیر داره بلکه در ادامه راه و مسیر زندگی زناشویی هم دامنگیرت خواهد شد و تو ناخودآگاه واکنش نشان خواهی داد ( در بهترین حالت ناخودآگاه ) که اسمش می شود بهانه گیری کردن .

و این با خود کنار آمدن به خیلی از مسائل ربط داره از جمله اینکه چقدر حاضری بهای کاری را که کرده ای بپردازی ؟!حتی بهایی در حد شکستن ساختار های باوری و تربیتی و آنچه از بچگی در گوشت زمزمه شدن به عنوان پیچیدگی های شب زفاف و ...........

این حرفها هیچ کدام ربطی به این که خانم را بگیر یا نگیر ندارد . این مقوله به شناخت و انتخاب تو ربط داره و اینکه ایشان را چقدر صاحب ارزش و توانایی می دانی و اساسا فاکتورهای تو برای انتخاب همسر .

و باز خودت می بینی که عدم مسئول بودن چه آسیبی به تو و ایشان زده . این عدم مسئولی مربوط به یک لحظه نبوده که بشه اسمش را لغزش گذاشت در طی رابطه تکرار شده . پس هر دو شما از ناحیه ی مسئولیت پذیری مشکل دارید . که هر دو باید حواستون به این مورد باشه که اگر یکدیگر را انتخاب کردید افسار زندگی از دستتان به دلیل عدم مسئولی در نرود .

دقیقا به خاطر اینکه نتونستم با بعضی مسائل کنار بیام توی تصمیم گیری مشکل دارم و از این نگرانم که اگه با ایشون وارد زندگی بشم به خاطر این مشکلات هر دو صدمات بیشتری بخوریم. از طرفی ایشون خوبیهایی دارن که تونستن منو نگه دارن و یه دلیل دیگه ای بعد از 2 سال همچنان با ایشون هستم اینکه نسبت به ایشون احساس مسئولیت میکنم.
بهای کارمو نمیدونم چیه! لطفا شما توضیح بدید چیه؟
ای کاش راجب مسائل زناشویی، جنس مخالف، زندگی مشترک و خیلی چیزای دیگه که توی رابطه یه دختر و پسر روی میده به ما آموزش داده میشد و ما جوانان رو منع میکردن از بعضی چیزا توی این زمینه تا دچار این مشکلات نشیم.مشکل اصلا اینجاست که من اصلا در دوران بلوغ و حتی کودکی راجب شب زفاف و ... اطلاعاتی نداشتم. فقط یه سری حرفای رمزی که عوض اینکه دانش منو بالا ببره حس کنجکاویمو تحریک میکرد. همینطور که قبلا گفتم مشکل از ما جوونا نیست. مشکل از خانواده، پدر و مادر، معلم ها، استادها و ... است که باید به ما اطلاعات کافی رو راجب این مسائل مهم بدن. اطلاعات درست البته!!!
این چیزایی رو که توی پست قبلی گفتم همیشه توی وجودم بوده نه به این شکل. به این شکل تعریفش نمیکردم. این شکلی تعریفش میکردم که دوست داشتم با دختری باشم اول به خاطر مسائل عاطفی، عشق، محبت. اینها خیلی برام مهم بود چون توی خانواده ای بزرگ شده بودم که طعم محبت رو نچشیده بودم. در وهله دوم مسائل جنسی.
دوستم قابلیتها و ارزشهایی داره که واسم مهمه. همنطور که گفتم یه حسرتم اینکه اگه رابطه دچار این مشکلات نمیشد و راه خودشو به درستی طی میکرد یه رابطه ایده آل بود برام. نمیدونم الان و همینجا باید ویژگیهای ایشون و فاکتورهای مهم در انتخابمو ذکر کنم یا نه؟
اگه منظور آنی عزیز از عدم مسئولیت پذیری در مورد رابطه جنسی است، بله منم بعد از مدتی که فهمیدم این موضوع به رابطمون صدمه داره میزنه در موردش مسئولیت پذیری نداشتم و سعی نمیکردم از این کار اجتناب کنم. ولی دوستم در زمینه های دیگه هم دانسته یا ندانسته عواقب کاری که انجام میداد رو در نظر نمیگرفت و رابطه رو خدشه دار میکرد.