الان که مدتی از اون قضیه گذشته و روابط ما به حالت سابق برگشته . خودش گله می کرد که تو انطور که باید دوستم نداری . همانطور که گفتم ایشون توی یک شهر دیگه کار می کنن و منم دانشجو هستم . ایشون انتظار دارن چون نامزد هستیم هر وقت خواستن من همه چی رو ول کنم و برم پیششون ! در حالیکه من نمی تونم وسط ترمم درسمو رها کنم .
در مورد اینکه گفته دوست باشیم هم عملش با حرفش تناقض داره ، چون اخیرا بخاطر رفتارهای زننده یکی از دانشجویان ایرانی همکلاسی ام ( که متاسفانه من براش تعریف کردم !) کلی سرم داد و بیداد کرد و آخرش کلی پشیمون شد . چطور چنین آدمی می خواد با هم دوست معمولی باشیم ؟ اگه احساسی نداره چرا اینطوری عکس العمل نشون میده ؟البته من اون آدمو سر جاش نشوندم ولی نتونستم جلوی زبونمو بگیرم چون همیشه همه چیزو بهش می گم و قصدم درد و دل بود بیشتر اما ایشون فکر کرده می خوام تحریکش کنم و بگم که من خیلی خاطر خواه دارم ! (واقعا مسخرست!)
هنوز ۱۰۰٪ مطمئن نیستم که واقعا دوستم داره یا نه و می خوام در دیدار بعدی که می رم پیشش و قبل شروع شدن تزم تکلیفمو روشن کنم و ببینم چه احساسی بهم داره
حدس می زنم از ازدواج کردن و مسئولیت می ترسه و گاهی که بهش فشار میاد اینطوری بروز میده و در واقع شک و تردید داره . و متاسفانه این دوری منم سرد کرده ! البته از فکر جدا شدن ازش خیلی می ترسم ولی حدس می زنم این فقط بخاطر عادتیه که بهم داریم و با گذشت زمان از بین می ره . بنابرین می خوام منطقی تصمیم بگیرم .
و اگه قرار بشه جدا بشیم در آینده به صلاح هست که دوست بمونیم ؟
ایشون بهم گفت که من جزو عزیز ترین دوستاشم و اینکه دوست براش از نامزد بالاتره ! این منو خیلی خوشحال کرد (من هم دوست دارم همسرم اول بهترین دوستم باشه بعد همسرم) یه جورایی خواسته که در صورت جدایی همیشه دوست بمونیم و از حال هم با خبر باشیم در حالیکه من اعلام کردم هرگز همچین کاری نمی کنم ! این رو چطور تفسیر می کنید ؟
اینم بگم الان اصلا حرف جدایی بینمون نیست و روابطمون با توجه به اینکه به زودی من می رم پیشش خیلی هم خوبه اما من می خوام کم کم تصمیم درستی بگیرم
مرسی دوستای گلم
علاقه مندی ها (Bookmarks)