با سلام
عذر خواهم کمی دیر پاسخ می دم.
خانواده ما هم کما بیش شرایطی مثل شما رو دارن. من یک پسرعمو دارم که اوتیسم داره و یک داداشم هم سایکوز.
برای داداشم من دارم تلاش می کنم و برای پسر عموم داداشش! چون کس دیگه ای رو ندارن...
داداش شما هم فقط شما رو داره. می دونم خیلی سخته ولی ازش فاصله یه وقت نگیرید. داداشم منو کتک میزد ولی الان من بزرگ شده ام و اونهم بزرگتر. خیلی بهتر شده خدارو شکر و هر چند مشکلات رفتاری زیادی رو هنوز داره ولی من او نرو همنیطور پذیرفته ام. شاید بعضی وقتها رفتاراش خیلی زننده باشه ولی دیگه می دونم که باید اونرو همینطور دوست داشته باشم. اونهم منو دوست داره و به من بیشتر از هر کس دیگه ای اعتماد می کنه. خواستم باهاتون همدردی کرده باشم. در درجه اول وضعیتون رو بپذیرید. شما توانایی های زیادی دارید و این خیلی مهمه.
نکته امیدوارانه اینه که بیماری های خانواده من و شما کاملا شناخته شده هستند. پسرعموم تحت درمانه و اونهم خیلی بهتر شده. بعداز تغییر دارویی برادرم اونهم وضعیتش رو به پایداری گذاشت.
شما باید یک متخصص اعصاب و روان رو پیدا کنید. پیش هر دکتری نرید. زمان رو از دست ندهید. غیر ممکنه که با دارو وضعیت داداشتون بهتر نشه. این مطلب برای ما ثابت شده. متاسفانه من کوچکترش بودم و خواه نا خواه درگیر مسایلی شدم که اگر بزرگتر بودم اصلا کار به اونجاها نمی کشید.شما خوشبختانه بزرگترش هستید و بنابراین روی اون نفوذ دارید. از همه بهتر سایه مادرتون بالای سرتونه...از این بهتر؟؟؟؟؟ هر چه سریعتر پیش متخصص ببریدش و بیخودی خودتون رو درگیرتحمل بیهوده کاراش نکنید.
منتظر خبر دکتر رفتنتون هستیم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)