سلام
نازنين جان ميشه بگي چند سالته؟
من وقتي 17-18 سالم بود دقيقاً مثل تو بودم يعني از شب به شدت ميترسيدم البته ترسم به خاطر چيزايي كه تو ازشون ميترسي نبودا! ترسم همينطوري بود و به هيچ كس هيچ كس هم نميگفتم. مثلاً من شب كه ميشد ميگفتم خدايا چي ميشد الان صبح بود و من ميرفتم مدرسه. هرشب قبل از خواب دعا ميكردم كه خواب بد و ترسناك نبينم. مصيبت من وقتي بود كه نصفه شب از خواب ميپريدم. ديگه هيچي از شدت ترس قلب درد ميگرفتم و ميچسبيدم به خواهرم و بعضي وقتا با اين كه نميخواستم اما يه جوري بيدارش ميكردم. اما بعد يك سال همش به خودم تلقين كردم كه خب شب هم شب هست و همه چيزايي كه تو روز هست تو شب هم دقيقاً همون طوري هستن و ترس من بيدليله چون همه راحت ميخوابن و از شبا نميترسن. اين شد كه بعد از يك سال و خورده اي ترسم ريخت و تازه الان عاشق شبا هستم.








علاقه مندی ها (Bookmarks)