وقتی نسیم صبحگاهان ـ مست ـ
گل های باغ گیسوانت را
افشاند و
پرپر کرد و
پرپر کرد و
پرپر کرد ؛
بر روی پیشانی .
من نیز ، در آیینه چشم تو می دیدم
پرواز روحم را
در آفاق پریشانی .....