پریماه جان
تعادل در همه چیز فضیلت است و موجب آرامش و صحت عمل . نه از این ور بام باید افتاد نه از آن ور .
قضیه ساپورتهای بیجا با عدم درک شرایط و تقسیم مشکلات فرق می کند .
شما لازمه بررسی کنی که همسرت آدم مسئولیت پذیری هست یا نه ؟ در چه شرایط و چه حدی ساپورت بیجا به حساب می آید و مسئولیت پذیری و حتی مردانگی او را خدشه وارد می کند ؟ و ... بر مبنای آن تصمیم بگیری .
وقتی تصمیم گرفتی کمک باشی مقدار و زمان و محدوده آنرا مشخص کن . مثلاً بگو تا فلان موقع که قسط ها تما میشه و دست و بالت باز میشه و با خیال راحت می تونم بهت تکیه کنم ، هرجا که خیلی ضروری نیاز مالی پیش اومد روی من حساب کن بگو البته ببخش که این جسارت رو می کنم فکر نکنی به مدیریت مالی تو و اینکه خوب تنظیم می کنی شک دارم ها ! ، من دارم می بینم که چطور دقیق برنامه ریزی می کنی و سعی می کنی خودت از پس همه چیز بر بیایی که واقعاً مایه افتخار من هست و لذت می برم از این قدرت مدیریتت . منظورم اینه که جاهایی که به ندرت پیش میاد و مطمنم که ناشی از اشکالی از سوی تو در مدیریت درآمد و هزینه نیست ، بلکه موقعیت پیش بینی نشده پیش میاد و تو هم دستت خالیه . به جای سراغ دیگری رفتن و تامین کردن من هستم . چون می دونم تا این قسط و قرضها تموم میشه ممکنه گاهی اینجوری پیش بیاد . خلاصه خوشحال میشم این وقتها در کنارت باشم بدون اینکه تصور کنی ذره ای به توانایی و مدیریتت تردید کردم که این حرفو میزنم .
اینجوری شما با ظرافت قدرت مردانه او را تقویت کرده ای . و با ظرافتی بیشتر آموخته ای که این حمایت مالی همیشگی نباید باشد و مطلوب اینه که او در جایگاه مردانه اش محفوظ باشد و هرجا نیاز بود و عدم مسئولیت پذیری یا سوء استفاده و ... نبود در کنارش هستی و ....... و خیلی پیامهای قشنگ دیگر که در این کلام و گفتگویت نهفته که تأثیر عملی دارد .
موفق باشی
.







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)