دوست عزیز!
یک ماه و نیم زمان، برای فراموش کردن فکری که یه ریشه ی چند ساله داره نسبتن کم هست. به خودتون مهلت بدید و در کنارش تا اونجا که امکان داره به کارهایی مشغول کنید که حواس شما رو پرت کنه . آروم تر که شدید (بعد از سپری شدن زمان) خودتون احتمالن به این یقین خواهید رسید که زندگی خودتون،انرژی روحی و جسمی تون خیلی ارزشش بیشتر از اینه که با فکر کردن به رویایی که به هر دلیل به حقیقت تبدیل نشد ؛ فنا بشه .
شما تو سنی هستین که توان و انرژی تون رو باید صرف زیر بنای آیندتون کنید. پس مراقب باشید تو دام احساس ـ غم و یاس نیفتین که بعدها خیلی دلتون می سوزه (من خودم تجربه ی تلخی از فنا کردن بهترین سالهای عمرم دارم و هر بار که یادم میاد قلبم مملو از درد میشه و افسوس می خورم ...اما چه سود؟!)
علاقه مندی ها (Bookmarks)