ببینید، ما یه همسایه داشتیم یه آقای 50-60 ساله، بسیار انسان معتقد و با ایمان، و سالها بود که با همسرشون که ایشون هم خانم بسیار متین و معتقدی بودند یه زندگی سالم و زیبا و آرام داشتن. بعدها در جریان یه ماجرایی ما فهمیدیم که همسرشون پیش از ازدواج با ایشون خانم سالمی نبودن(به قول خودتون، تا آخرش رو بخونید) حتی این آقا هم یه جورایی از همون طریق با ایشون آشنا شدن. بعد بهشون علاقه مند شدن و مدتی که پیگیر بودن فهمیدن ذاتاً ایشون خانم بدی نیستن. بعد میبرنشون مشهد و اونجا خانم توبه می کنن و ازدواج. شبیه داستان خیالیه اما واقعیت داشت و ما شاهد زندگی قشنگشون بودیم. این رو گفتم که بدونید صرف دونستن و بخشش شما اصلا دلیلی بر بی غیرتی و ... نیست. اتفاقاً اگر اونقدر بزرگوار باشید که در همچون شرایطی بتونید گذشته ی بد یک انسان رو بخاطر خوبی و درستی الان و آیندش ببخشید نشون دهنده روح بزرگ و ایمان قوی شماست اما.....
مهمه که زمانی این موضوع یا موارد مشابه رو ببخشید که اولاً مطمئن شید فرد مقابل شما ذاتاً و عمداً انسان بدی نیست، واقعاً پشیمونه( نه فقط با دیدن گریه اش!) دروغ نمیگه و نقش بازی نمی کنه و تلاش میکنه خودش رو عوض کنه اما نه بخاطر شما، بخاطر سالم بودن و انسان بودن و خوب بودن. اگر همین خانم واقعاً پشیمون بود و نجابت و اعتقاد قلبی داشت و ثابت می کرد که از اشتباه گذشته اش درس گرفته و میخواد آینده اش سالم و پاک باشه، اتفاقاً بخشش شما حتی کار خداپسندانه ای بود چون ایشون رو به خوب بودن تشویق می کرد. پس اگر اشتباهی مرتکب شدید صرف بخشش شما و بی غیرتی نبوده، صرفاً عدم شناخت درست و آگاهانه و تصمیم گیری کاملاٌ احساسی بوده
البته این نظر شخصی منه و ممکنه اشتباه باشه
بعدشم فکر نمی کنید وقتشه دست از کالبد شکافی احساس و رفتار گذشتتون بردارید؟ شما متوجه شدید اشتباهاتی کردید پس به جای شماتت خودتون روی تقویت صفات خوب و ایمان و اعتقاد و رفع نقاط ظعفتون تمرکز کنید.بذارید از گذشته فقط درس عبرتش بمونه نه حسرت و سرزنش و ...
موفق و شاد باشید
نوشته اصلی توسط bahar_t
علاقه مندی ها (Bookmarks)