[align=justify]یاسی عزیز
هیچ اشکالی نداره که با ما درد دل کنی، و من و دوستانی که به تاپیکت میان و نظر میدن اگرچه که شاید بعضیهامون مجردیم و هنوز وارد مسائل زندگی مشترک نشدیم اما بعنوان یه زن درک میکنیم که احساساتت جریحه دار شدن و خانومها تو یه زمانهای بخصوصی ترجیح میدن فقط احساس کنن و در اون زمان افکارشونو در روند احساسشون هدایت کنن... اما برای تصمیم گیری و یا انتخاب راه، بهتره کمی از این فاز احساس خارج بشیم!
چرا دنبال مقایسه رفتار خودت با مادر همسرت هستی؟ اصلا چرا انقد دنبال مقصر و گناهکار میگردی!؟
برای اثبات درستی رفتار خودت، یا غلط بودن رفتار خانواده همسرت و همینطور ضمیمه عکس العمل همسرت در مقابل شما و خانوادش، این مقایسه چندان نتایج جالبی نداره.
هرکدوم ازشما، همسرت، مادرش، خواهراش و... برمبنای اون میزان تواناییها و مهارتهایی که داربد احساسات خودتونو نشون میدین.
تو گناهی نداری یاسی عزیز... فقط اشتباه داری!
هرکسی میتونه هرحرفی (به هر دلیلی) بگه، آیا باید انقد به هرحرفی بها بدیم که بشه سوهان روح ما!؟ بنظرت این حرفها چند درصد واقعیت دارن!؟ فقط چندتا جمله که مشخصه خیلی سریع کنارهم چیده شده و تناقض توش موج میزنه! این حرفا میتونه انقد بی اهمیت باشه که تبدیل بشه به یه شوخی ساده بین شما، بجای اینکه بخوای در مقابلش خودخوری یا مقابله به مثل کنی!
فکر میکنم حتی خودتم توی ذهنت خودت رو با اون دخترای خیالی مقایسه کردی! یا شایدم سعی کردی خودت رو در مقابل حرفهای مادر همسرت قرار بدی و بسنجی! اگر اینطور هست پشنهاد میکنم دست از این قیاس کردن بردارید و با سناریوی دیگران خودتونو بازی ندید!
مسلمه شما ویژگیهای مثبت زیادی دارید که از نظر همسرتون برای همسری ایشون مناسب بودید وگرنه چه لزومی داشت شمارو انتخاب کنه و فراموش نکنید شما از زمانیکه ازدواج کردید توی این زندگی جایگاه همسری دارید لازم نیست برای این جایگاه با کسی دعوا یا بحث کنید یا اونو از کسی طلب کنید!
فقط کافیه مهارتهای این جایگاهو داشته باشین نه اینکه بدنبال پس گرفتن چیزیکه درحال حاضر متعلق به شماست از کس دیگه باشید!
شما اگر میخوای درباره مسائل زندگیت گفتگو کنی باید با همسرت اینکارو انجام بدی!
چون اختیار و مسئولیت زندگی شما در درجه اول با شما و همسرتونه. دیگران در اولویت های بعدی قرار میگیرن و هر کسی به اندازه ای میتونه توی زندگی شما تاثیرگذار باشه که شما بهش اجازه بدین.
اینکاری که شما کردید مثه شکنجه کردن خودتونه!
سعی کنید با همسرتون گفتگو کنید ترجیحا با یه مشاور (بدون وجود هیچ شخص سومی!) و سعی نکنید مدام با به رخ کشیدن و تعبیر و تفسیر کردن رفتارهای خانواده همسرتون به شوهرتون ثابت کنید رفتار اونها اشتباهه! (هر چقدرم که حق با شما باشه) روی رفتارها و برخوردهای درستی که خودتون باید داشته باشید متمرکز بشید.
امیدوارم مشاوران بیان وبیشتر راهنماییتون کنن[/align]
علاقه مندی ها (Bookmarks)